Σαν αυτές τις μέρες λειτουργίας της ΔΕΘ γεννήθηκε ο πιο ελληνικός καφές: Ο φραπέ που όλοι αγαπήσαμε

Τέτοιες μέρες δημιουργήθηκε τυχαία το 1957 στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της 22ης Διεθνούς Έκθεσης. Ένας υπάλληλος που δούλευε σ’ αυτήν, ο Δημήτρης Βακόνδιος, λάτρης του ζεστού στιγμιαίου, θέλησε να φτιάξει μια κούπα καφέ. Συνειδητοποίησε, όμως, ότι δεν είχε ζεστό νερό και αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει.

Έτσι, έβαλε μέσα σ’ ένα σέικερ δύο κουταλιές από στιγμιαίο καφέ, λίγη ζάχαρη και κρύο νερό. Τα χτύπησε και έτσι γεννήθηκε ο φραπέ. Η ονομασία αυτού του παγωμένου καφέ με τον πλούσιο αφρό προέρχεται από τη γαλλική λέξη «frappé», που σημαίνει «χτυπημένος». 

Γιατί όμως είναι απαραίτητη η διαδικασία του χτυπήματος; 

Η βάση για το εν λόγω ρόφημα είναι ο στιγμιαίος καφές, ένας αφυδατωμένος καφές φίλτρου που κατά την παρασκευή του φιλτράρεται διαδοχικά, περνάει από μια ειδική επεξεργασία από την οποία αφαιρείται όλη η υγρασία του και στο τέλος ψύχεται για να πάρει τη μορφή των κόκκων που όλοι γνωρίζουμε. Έτσι, «το χτύπημα» με το νερό θεωρείται απαραίτητο για να μπορέσει να διαλυθεί και να γίνει και πάλι καφές.

Η συνταγή

Συγκεκριμένη συνταγή για τον φραπέ δεν υπάρχει. Ο καθένας μπορεί να ακολουθεί τη δική του, ανάλογα με τα γούστα και τις προτιμήσεις. Αν όμως θέλουμε να δώσουμε μια συνταγή ως βάση, θα λέγαμε ότι χρειάζονται 2 κουταλιές του γλυκού στιγμιαίο καφέ, 1 κουταλιά του γλυκού ζάχαρη, γάλα (εβαπορέ συνήθως) και λίγο νερό σε θερμοκρασία δωματίου για να μπορέσουν οι κόκκοι του καφέ να διαλυθούν εύκολα. Επίσης, η ποσότητα του νερού δεν θα πρέπει να είναι μεγάλη γιατί κατά την ανάδευση (χτύπημα) θα δημιουργηθεί πολύς αφρός. Αφού λοιπόν χτυπήσουμε όλα τα υλικά και δημιουργηθεί μια όμορφη και αέρινη κρέμα, απογεμίζουμε το ποτήρι με κρύο νερό και προσθέτουμε πάγο.