Μετέφεραν εκατομμύρια μέλισσες για να σώσουν τη Σαχάρα, αλλά κατέληξαν λιωμένες: Την λύση έδωσε η γεωμετρία

Η Σαχάρα έχει αντισταθεί σε πολλαπλά έργα που στόχευαν να σταματήσουν την εξάπλωσή της, αλλά μια λύση βασισμένη στο σχήμα του εδάφους έδωσε νέα αποτελέσματα.

Η έρημος Σαχάρα είναι ένα από τα πιο ακραία μέρη του πλανήτη. Παρότι κάτω από την επιφάνειά της υπάρχουν λίμνες και μεγάλα αποθέματα νερού, οι συνθήκες της άμμου τη μετατρέπουν σε ένα περιβάλλον σχεδόν αδύνατο για τη ζωή.

Σε ορισμένες περιόδους του χρόνου, το έδαφος μπορεί να φτάσει θερμοκρασίες άνω των 70 βαθμών, γεγονός που δυσχεραίνει τόσο την επιβίωση των ζωντανών οργανισμών όσο και κάθε προσπάθεια ανθρώπινης παρέμβασης.

Οι προσπάθειες με τις μέλισσες

Για χρόνια υλοποιήθηκαν έργα με στόχο να ανακοπεί η εξάπλωση της ερήμου, όμως τα περισσότερα δεν ευδοκίμησαν. Η μαζική φύτευση δέντρων ως «πράσινο τείχος» απέτυχε, επειδή οι βλαστοί δεν άντεξαν τη ζέστη, τη γρήγορη απώλεια υγρασίας και τη σκληρότητα του εδάφους. Ούτε οι κυψέλες που τοποθετήθηκαν για οικολογικούς σκοπούς λειτούργησαν, καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες έλιωσαν το κερί και κατέστρεψαν τις κηρήθρες, προκαλώντας τον θάνατο των μελισσών.

Αυτές οι αποτυχημένες προσπάθειες οδήγησαν σε ένα συμπέρασμα: το κύριο πρόβλημα δεν ήταν μόνο η έλλειψη νερού, αλλά η φυσική κατάσταση του εδάφους. Η επιφάνεια της Σαχάρας έχει γίνει συμπαγής και αδιαπέραστη ύστερα από δεκαετίες έντονης ηλιοφάνειας και υπερβολικής χρήσης, κάτι που εμποδίζει τη διείσδυση της βροχής και ευνοεί τη διάβρωση όταν το νερό απορρέει.

Μια αλλαγή προσέγγισης βασισμένη στο έδαφος

Ερευνητές και τοπικές κοινότητες άρχισαν να εφαρμόζουν μια απλή τεχνική που βασίζεται στο σχήμα του εδάφους. Δημιουργήθηκαν λάκκοι σε σχήμα ημισελήνου, προσανατολισμένοι αντίθετα από την κλίση του εδάφους, ώστε να επιβραδύνουν το νερό της βροχής, να επιτρέπουν τη συγκέντρωσή του και να σπάνε το σκληρό επιφανειακό στρώμα του εδάφους, διευκολύνοντας έτσι τη διήθηση της υγρασίας σε βαθύτερα στρώματα.

Μέσα σε αυτές τις κοιλότητες, η θερμοκρασία είναι αισθητά χαμηλότερη από ό,τι στην εκτεθειμένη άμμο, γεγονός που μειώνει την εξάτμιση και βοηθά στη διατήρηση του νερού. Αυτή η διαδικασία επιτρέπει την επιστροφή χόρτων, εντόμων, πουλιών και αυτόχθονων δέντρων που είχαν παραμείνει αδρανείς.