Σενάριο Αρμαγεδδώνα: Μελέτη αποκαλύπτει ότι τα πυρηνικά μπορούν να εκτρέψουν αστεροειδείς

Η αποστολή DART της NASA αποτέλεσε την πρώτη στην ιστορία δοκιμή πλανητικής άμυνας στο διάστημα, όταν το 2022 ένα διαστημόπλοιο εστάλη σκόπιμα για να συγκρουστεί με έναν αστεροειδή. Η αποστολή αυτή στέφθηκε με επιτυχία, καθώς απέδειξε ότι, σε ένα υποθετικό σενάριο κατά το οποίο ένας τεράστιος αστεροειδής θα κατευθυνόταν προς τη Γη, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να παρέμβει, στέλνοντας ένα διαστημόπλοιο για να προσκρούσει πάνω του και να μεταβάλει την τροχιά του.

Οι επιστήμονες θεωρούν αυτή τη μέθοδο σαφώς προτιμότερη σε σύγκριση με την πυρηνική εκτροπή, η οποία θα βασιζόταν στη χρήση ενός ισχυρού πυρηνικού όπλου για την καταστροφή του αστεροειδούς. Η πυρηνική προσέγγιση εξακολουθεί να ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τη Γη, καθώς η έκρηξη θα μπορούσε να προκαλέσει τον κατακερματισμό του διαστημικού βράχου σε πολλά μικρότερα κομμάτια, τα οποία θα συνέχιζαν να κατευθύνονται προς τον πλανήτη μας.

Παρότι η πυρηνική εκτροπή θεωρείται έσχατη λύση, μια ερευνητική ομάδα στο CERN, και συγκεκριμένα στο Super Proton Synchrotron (SPS), πραγματοποίησε μια νέα μελέτη που δείχνει ότι ορισμένα υλικά αστεροειδών ενδέχεται να είναι πιο ανθεκτικά σε πυρηνικές εκρήξεις από ό,τι εκτιμάτο μέχρι σήμερα.

Μια μοναδική δοκιμή πλανητικής άμυνας

Ένας από τους πιο κρίσιμους παράγοντες σε κάθε αποστολή πλανητικής άμυνας είναι οι ιδιότητες των υλικών που συνθέτουν τον αστεροειδή, σύμφωνα με το interestingengineering. Είτε πρόκειται για σύγκρουση με διαστημόπλοιο είτε για έκρηξη πυρηνικού όπλου, η σύσταση του διαστημικού σώματος παίζει καθοριστικό ρόλο στην τελική του κατάσταση ή στην τροχιά που θα ακολουθήσει.

Η νέα επιστημονική εργασία της ομάδας του SPS του CERN, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications, περιγράφει πώς οι ερευνητές χρησιμοποίησαν προηγμένα μοντέλα για να αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητα της πυρηνικής εκτροπής. Όπως δήλωσε ο Καρλ-Γκέοργκ Σλέσινγκερ, συνιδρυτής της OuSoCo, σύμφωνα με δημοσίευμα του CERN Courier, «η πλανητική άμυνα αποτελεί μια επιστημονική πρόκληση». Η OuSoCo είναι μια νεοφυής εταιρεία που αναπτύσσει προηγμένα μοντέλα απόκρισης υλικών, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από τους επιστήμονες για τη βαθμονόμηση προσομοιώσεων μεγάλης κλίμακας πυρηνικής εκτροπής.

Ο ίδιος τόνισε ότι «ο κόσμος πρέπει να είναι σε θέση να εκτελέσει μια αποστολή πυρηνικής εκτροπής με υψηλό βαθμό βεβαιότητας, χωρίς όμως να μπορεί να πραγματοποιήσει μια πραγματική δοκιμή στον κόσμο εκ των προτέρων», προσθέτοντας ότι αυτό «θέτει εξαιρετικά υψηλές απαιτήσεις στα δεδομένα υλικών και φυσικής».

Προσομοίωση πυρηνικής έκρηξης με δέσμη πρωτονίων

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η αβεβαιότητα, η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε πειράματα στην εγκατάσταση HiRadMat του CERN, στο πλαίσιο της συνεργασίας Fireball με το University of Oxford. Οι επιστήμονες εκτόξευσαν 27 διαδοχικούς, σύντομους αλλά εξαιρετικά ισχυρούς παλμούς της δέσμης πρωτονίων 440 GeV του SPS σε δείγμα του μετεωρίτη Campo del Cielo. Τα πειράματα αυτά προσομοίωσαν ορισμένα από τα αποτελέσματα μιας πυρηνικής έκρηξης σε εργαστηριακό περιβάλλον, χωρίς να απαιτείται η πυροδότηση όπλου μαζικής καταστροφής.

Όπως εξήγησε η Μέλανι Μπόχμαν, συνιδρύτρια και συν-επικεφαλής της ομάδας, στο σχετικό δημοσίευμα του CERN Courier, «το υλικό έγινε ισχυρότερο, παρουσιάζοντας αύξηση της αντοχής διαρροής, και εμφάνισε μια αυτοσταθεροποιούμενη συμπεριφορά απόσβεσης». Σύμφωνα με την ίδια, τα πειράματα δείχνουν ότι, τουλάχιστον για αστεροειδείς πλούσιους σε μέταλλα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μια μεγαλύτερη πυρηνική συσκευή από ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα, χωρίς να προκληθεί καταστροφικός κατακερματισμός του αστεροειδούς.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι το εύρημα αυτό είναι στην πραγματικότητα θετικό, καθώς υποδηλώνει πως ένα ισχυρό πυρηνικό όπλο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εκτροπή ενός αστεροειδούς, χωρίς να διασπαστεί σε πολλά μικρότερα κομμάτια. Όπως σημείωσε η Μπόχμαν, «αυτό διατηρεί ανοιχτή μια λύση έκτακτης ανάγκης για περιπτώσεις που αφορούν πολύ μεγάλα αντικείμενα ή εξαιρετικά μικρούς χρόνους προειδοποίησης, όπου οι μη πυρηνικές μέθοδοι δεν επαρκούν και όπου τα σημερινά μοντέλα ενδέχεται να θεωρούν ότι ο κατακερματισμός περιορίζει το μέγεθος της χρησιμοποιήσιμης συσκευής».