Λύθηκε το μυστήριο της «Μούμιας που ουρλιάζει» στην Αίγυπτο: Τι αποκάλυψε η τεχνολογία;

Νέα επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει τις συνθήκες θανάτου της μυστηριώδους Αιγύπτιας μούμιας, καταρρίπτοντας τις παλαιότερες θεωρίες περί λανθασμένης ταρίχευσης.

Η ανακάλυψη του 1935 και τα νέα επιστημονικά δεδομένα που ήρθαν στο φως

Τα ταριχευμένα λείψανα της ανώνυμης γυναίκας ανακαλύφθηκαν το 1935, όταν αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν ανασκαφές στον τάφο του αρχιτέκτονα Σενμούτ στο Ντερ Ελ-Μπαχάρι, κοντά στο Λούξορ. Κάτω από τον τάφο του Σενμούτ εντοπίστηκε ένας άλλος ταφικός θάλαμος που περιείχε τα λείψανα της μητέρας του και άλλων συγγενών.

Εκεί βρέθηκε ένα ξύλινο φέρετρο με τη μούμια μιας ηλικιωμένης γυναίκας που φορούσε μαύρη περούκα και χρυσά και ασημένια δαχτυλίδια, η οποία ξεχώριζε από το ανοιχτό της στόμα και το γεγονός ότι τα εσωτερικά της όργανα δεν είχαν αφαιρεθεί.

Χιλιάδες χρόνια μετά την ταφή της «Μούμιας που ουρλιάζει», μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Medicine από τη Dr. Sahar Saleem, καθηγήτρια ακτινολογίας στο Νοσοκομείο Kasr Al Ainy του Πανεπιστημίου του Καΐρου, χρησιμοποίησε αξονικές τομογραφίες και ακτινογραφίες για να πραγματοποιήσει μια «ψηφιακή ανατομή» και να φέρει στο φως νέα στοιχεία.

Τα σωματικά χαρακτηριστικά της γυναίκας: Πώς έμεινε το στόμα της ανοιχτό;

Παρόλο που δεν προσδιορίστηκε η ακριβής αιτία θανάτου, οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι η γυναίκα είχε ύψος περίπου 1,50 μέτρο, ήταν 48 ετών όταν απεβίωσε, υπέφερε από ήπια αρθρίτιδα στη σπονδυλική στήλη και είχε χάσει ορισμένα δόντια όσο ζούσε, τα οποία ενδέχεται να είχαν αφαιρεθεί καθώς η οδοντιατρική είχε ήδη αναπτυχθεί στην αρχαία Αίγυπτο.

Όσον αφορά την έκφραση του προσώπου, οι ερευνητές εκτιμούν πλέον ότι προκλήθηκε από μια κατάσταση οξέος πόνου τη στιγμή του θανάτου, γνωστή ως «πτωματικός σπασμός»: «Η εκφραστική κραυγή του προσώπου της μούμιας σε αυτή τη μελέτη θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως πτωματικός σπασμός, υποδηλώνοντας ότι η γυναίκα πέθανε κραυγάζοντας από αγωνία ή πόνο», εξηγεί η Dr. Saleem, προσθέτοντας ότι οι ταριχευτές πιθανότατα μουσιοποίησαν το συσπασμένο σώμα πριν αυτό αποσυντεθεί ή χαλαρώσει, διατηρώντας τη θέση του ανοιχτού στόματος.

Οι δύσκαμπτοι μύες του προσώπου εμπόδισαν το κλείσιμο του στόματος, με αποτέλεσμα η εικόνα αυτή να διατηρηθεί αναλλοίωτη στους αιώνες, μετατρέποντας τη μούμια σε μια πραγματική «χρονοκάψουλα» του τρόπου με τον οποίο πέθανε και ταριχεύτηκε.