Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας: Έρευνα υποστηρίζει πως οι διαστάσεις της κρύβουν μαθηματικό κώδικα

Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας παραμένει για περισσότερα από 4.500 χρόνια ένα αίνιγμα για όσους προσπαθούν να εξηγήσουν όλα τα μυστικά της. Αν και η ευρύτερα αποδεκτή ερμηνεία είναι ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Χέοπα ως μέρος ενός ταφικού συγκροτήματος, μια νέα έρευνα θέτει μια διαφορετική πιθανότητα.

Αυτή εξηγεί πως οι ίδιες οι διαστάσεις της κρύβουν ένα μαθηματικό σύστημα σχετικό με τον τρόπο που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατανοούσαν το σύμπαν. «Η υπόθεση προέρχεται από τον Σεφί Λεβί, έναν ανεξάρτητο ερευνητή που ανέλυσε διαφορετικές μετρήσεις της δομής και των αναλογιών της. Το συμπέρασμά του είναι εντυπωσιακό ότι πυραμίδα ενδέχεται να μην σχεδιάστηκε μόνο ως ταφικό μνημείο, αλλά και ως φυσική αναπαράσταση της γνώσης που σχετίζεται με τον χρόνο, τον χώρο και τις ουράνιες κινήσεις».

Πυραμίδα μεταμορφωμένη σε έναν τεράστιο μαθηματικό κώδικα

Η μέθοδος που χρησιμοποιεί ο Λεβί ξεκινά από τις γνωστές μετρήσεις της Μεγάλης Πυραμίδας, όπως το μήκος της βάσης και το ύψος της. Ο ερευνητής εφαρμόζει σε αυτές κλάσματα που χρησιμοποιούνταν στα μαθηματικά της αρχαίας Αιγύπτου και λαμβάνει μεγέθη που, σύμφωνα με την ερμηνεία του, παρουσιάζουν ομοιότητες με ορισμένα αστρονομικά φαινόμενα.

Ένα από τα πλέον ξεχωριστά αποτελέσματα πλησιάζει τις 27,55 ημέρες, έναν αριθμό πολύ κοντά στο διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών σεληνιακών περιγείων, δηλαδή τη χρονική περίοδο μεταξύ δύο στιγμών που η Σελήνη φτάνει στη μέγιστη εγγύτητά της με τη Γη.

Ο ερευνητής εντοπίζει επίσης σχέσεις που, σύμφωνα με την ανάλυσή του, παρουσιάζουν ομοιότητες με κύκλους που σχετίζονται με ορατούς από τη Γη πλανήτες, συμπεριλαμβανομένου του Κρόνου, του Δία, της Αφροδίτης και του Άρη. Σε αυτά προστίθενται οι γνωστές γεωμετρικές προσεγγίσεις ορισμένων αναλογιών της πυραμίδας με τον αριθμό π και τη χρυσή τομή.

Η ερμηνεία του Λεβί ξεπερνά την απλή μαθηματική σύμπτωση. Κατά τη γνώμη του, οι κατασκευαστές ενδέχεται να χρησιμοποίησαν την αρχιτεκτονική της πυραμίδας για να διατηρήσουν για χιλιάδες χρόνια μια αναπαράσταση των γνώσεών τους για τον κόσμο. Η κατασκευή θα ήταν έτσι ένα είδος «πέτρινης μνήμης».

Η πρόταση, ωστόσο, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη. Η εργασία δεν έχει ακόμη υποβληθεί σε επιστημονική αξιολόγηση από ομότιμους, επομένως τα συμπεράσματά της δεν μπορούν να θεωρηθούν αποδεδειγμένη εξήγηση για τον αρχικό σκοπό του μνημείου.