Αγόρασε ένα νησί που ήταν έρημο για 42 χρόνια και το μετέτρεψε σε παράδεισο

Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται ένα σπίτι στην εξοχή και άλλοι που αποφασίζουν να αλλάξουν εντελώς τη ζωή τους. Ο Φινλανδός Κλάους ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πριν από περίπου μία δεκαετία αγόρασε ένα μικρό, εγκαταλελειμμένο νησί στη Φινλανδία, το οποίο είχε μείνει ακατοίκητο για 42 χρόνια, και αποφάσισε να το μετατρέψει στο μόνιμο σπίτι της οικογένειάς του.

Σήμερα, μαζί με τη σύντροφό του Γιοχάνα και το παιδί τους, ζουν σε πλήρη αυτάρκεια, αποκομμένοι από το ηλεκτρικό δίκτυο, μέσα σε ένα τοπίο όπου τον χειμώνα η θερμοκρασία αγγίζει τους -35 βαθμούς Κελσίου. Η ιστορία τους έγινε γνωστή μέσα από ντοκιμαντέρ του καναλιού Kirsten Dirksen, προκαλώντας τον θαυμασμό χιλιάδων ανθρώπων.

Ένα σπίτι χτισμένο σχεδόν αποκλειστικά με ό,τι πρόσφερε το νησί

Όταν ο Κλάους απέκτησε το νησί των 15 στρεμμάτων, βρήκε ένα ξύλινο σπίτι ηλικίας άνω των 100 ετών σχεδόν κατεστραμμένο. Αντί να το κατεδαφίσει, επέλεξε να το αναστηλώσει διατηρώντας τον χαρακτήρα του.

Έκοψε ο ίδιος τα δέντρα που χρειαζόταν, επεξεργάστηκε την ξυλεία και, με παραδοσιακές φινλανδικές τεχνικές, ξαναέχτισε το σπίτι κορμό-κορμό. Μάλιστα, μόλις επτά δέντρα ήταν αρκετά για να δημιουργηθούν περίπου 70 τετραγωνικά μέτρα ξύλινου δαπέδου, ενώ η στέγη κόστισε μόλις 400 ευρώ, καθώς προήλθε από υλικά που διαφορετικά θα κατέληγαν στα σκουπίδια.

 

Οι τοίχοι μονώθηκαν με πηλό και άμμο από το ίδιο το νησί, τα περισσότερα παράθυρα και τα έπιπλα ήταν μεταχειρισμένα, ενώ κάθε υλικό επαναχρησιμοποιήθηκε με στόχο το μικρότερο δυνατό κόστος.

Η καθημερινότητά τους βασίζεται αποκλειστικά στην αυτάρκεια. Το καλοκαίρι η ενέργεια προέρχεται από φωτοβολταϊκά πάνελ, ενώ τον χειμώνα η θέρμανση εξασφαλίζεται από μια ξυλόσομπα μεγάλης θερμικής μάζας, η οποία διατηρεί το σπίτι ζεστό για έως και δύο ημέρες μετά από λίγες ώρες καύσης.

Ζωή χωρίς λογαριασμούς και με ό,τι προσφέρει η φύση

Το νησί δεν διαθέτει τρεχούμενο νερό. Η οικογένεια μεταφέρει πόσιμο νερό από πηγή ή από την κοντινή πόλη, χρησιμοποιεί νερό της λίμνης για τις καθημερινές ανάγκες και κατασκευάζει δική της γεώτρηση.

Στον κήπο καλλιεργούν λαχανικά, φρούτα και σίκαλη για το ψωμί τους, διατηρούν κυψέλες με μέλισσες για μέλι και αξιοποιούν μέχρι και μανιτάρια που φυτρώνουν φυσικά στα δέντρα της περιοχής. Ακόμη και η συντήρηση των τροφίμων γίνεται με φυσικό τρόπο, σε υπόγεια αποθήκη που λειτουργεί σαν ψυγείο όλο τον χρόνο.

Η ζωή στον απομονωμένο αυτό τόπο δεν είναι εύκολη. Τους χειμερινούς μήνες, όταν η λίμνη δεν είναι ούτε πλήρως παγωμένη ούτε για πλεύση, η οικογένεια μπορεί να μείνει αποκλεισμένη για ημέρες. Ωστόσο, για τον Κλάους, η αυτάρκεια δεν αποτελεί θυσία αλλά επιλογή ζωής.