Οι άνθρωποι που εργάστηκαν για την αποστολή του ανθρώπου στη Σελήνη στο πλαίσιο του προγράμματος Apollo εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την επιστροφή της NASA στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis, ωστόσο δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους για την καθυστέρηση που μεσολάβησε.
Πολλοί από τους μηχανικούς και επιστήμονες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Apollo βρίσκονται σήμερα σε ηλικίες 80 και 90 ετών.
Από τους περίπου 400.000 ανθρώπους που είχαν συμβάλει τότε, ελάχιστοι παραμένουν εν ζωή, γεγονός που καθιστά αδύνατη ακόμη και τη διοργάνωση μιας μεγάλης επανένωσης ενόψει της αποστολής Artemis II, η οποία αναμένεται να πραγματοποιήσει επανδρωμένη πτήση γύρω από τη Σελήνη.
Όσοι ζουν κοντά στο Kennedy Space Center σχεδιάζουν να παρακολουθήσουν την εκτόξευση από τα σπίτια τους.
Ο 90χρονος Τσάρλι Μαρς, που είχε εργαστεί στις μονάδες διοίκησης και σεληνιακής προσεδάφισης του Apollo, σημειώνει ότι η εποχή εκείνη χαρακτηριζόταν από έντονο ενθουσιασμό και πάθος, στοιχεία που, όπως λέει, δεν παρατηρούνται στον ίδιο βαθμό σήμερα.
Η απογοήτευση για τον «χαμένο χρόνο»
Η μηχανικός ΤζοΑν Μόργκαν, η οποία ήταν η μοναδική γυναίκα στο κέντρο ελέγχου κατά την ιστορική αποστολή Apollo 11 το 1969, δηλώνει ότι εξακολουθεί να αισθάνεται απογοήτευση για την ακύρωση των τελευταίων αποστολών του προγράμματος Apollo τη δεκαετία του 1970, λόγω περικοπών και αλλαγής προτεραιοτήτων.
Όπως αναφέρει, «προσπαθώ απλώς να μείνω ζωντανή για να δω να επιστρέφουμε στη Σελήνη», εκφράζοντας το παράπονο ότι έχουν περάσει περισσότερα από 50 χρόνια χωρίς νέα προσεδάφιση.
Νέες συνθήκες και διαφορετικός σχεδιασμός
Σε αντίθεση με το παρελθόν, το πρόγραμμα Artemis περιλαμβάνει περισσότερες γυναίκες σε κρίσιμους ρόλους. Η διευθύντρια εκτόξευσης είναι η Τσάρλι Μπλάκγουελ-Τόμπσον, ενώ στο πλήρωμα της Artemis II συμμετέχει η αστροναύτης Κριστίνα Κοχ, που κατέχει το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια διαστημική αποστολή γυναίκας.
Οι βετεράνοι του Apollo θεωρούν ότι η παρουσία περισσότερων γυναικών αποτελεί σημαντική εξέλιξη, εκφράζοντας την προσδοκία να δουν και γυναίκα να πατά στη Σελήνη.
Ο ανταγωνισμός με την Κίνα
Ένας από τους βασικούς στόχους του προγράμματος είναι η επιστροφή ανθρώπων στη Σελήνη πριν από την Κίνα, με τη NASA να στοχεύει σε προσεδάφιση έως το 2028, ενώ το Πεκίνο έχει θέσει ως ορόσημο το 2030.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επικρατήσει στον πρώτο «αγώνα» προς τη Σελήνη, με 12 αστροναύτες να έχουν περπατήσει στην επιφάνειά της την περίοδο 1969-1972.
Το μέλλον της αποστολής Artemis
Η νέα διοίκηση της NASA επιχειρεί να επιταχύνει το πρόγραμμα, καθώς μέχρι σήμερα οι αποστολές πραγματοποιούνται με ρυθμό περίπου μία κάθε τρία χρόνια.
Στον νέο σχεδιασμό περιλαμβάνεται δοκιμαστική πτήση σε τροχιά γύρω από τη Γη για την εξάσκηση σε ελιγμούς σύνδεσης με σεληνιακά σκάφη, καθώς και σχέδια για τη δημιουργία βάσης στη Σελήνη, με εκτιμώμενο κόστος 20 δισ. δολάρια μέσα στην επόμενη επταετία.
Παράλληλα, εξετάζεται η χρήση ρομποτικών οχημάτων και drones για την υποστήριξη των αποστολών.
Η επιστροφή που περιμένουν
Παρά τις διαφορές με το παρελθόν, οι βετεράνοι του Apollo εκτιμούν ότι το ενδιαφέρον του κοινού θα αναζωπυρωθεί όταν οι πρώτες αποστολές αρχίσουν να προσγειώνονται ξανά στη Σελήνη, ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές που δεν έζησαν τις ιστορικές στιγμές της δεκαετίας του 1960 και 1970.
Όπως σημειώνουν, η πραγματική δοκιμασία για το πρόγραμμα Artemis θα είναι η επιτυχής επιστροφή ανθρώπων στη σεληνιακή επιφάνεια, γεγονός που θα μπορούσε να επαναφέρει τον ενθουσιασμό που χαρακτήρισε την εποχή του Apollo.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ