Για τους περισσότερους στρατιωτικούς, η απώλεια ενός ματιού και ενός χεριού θα ήταν αρκετή για να αποφασίσουν τον τερματισμό της καριέρας τους, αλλά ο Βρετανός Σερ Adrian Carton de Wiart, ήταν πολύ σκληρός για να... παραιτηθεί από την ενεργό δράση.
Είχε υποστεί 11 σοβαρούς τραυματισμούς, μεταξύ των οποίων πυροβολήθηκε στο πρόσωπο, στο κεφάλι, το χέρι, το στομάχι, το πόδι, τον αστράγαλο και τη βουβωνική χώρα.
Και επειδή αυτά δεν ήταν αρκετά, είχε επιβιώσει από σειρά αεροπορικών δυστυχημάτων και έκανε πολλαπλές προσπάθειες απόδρασης από το ιταλικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, που κρατούνταν, σε μία εκ των οποίων έσπασε τη μέση του.
Ο στρατός ήταν το οξυγόνο του, αν κρίνει κανείς και από το ότι στα απομνημονεύματά του μιλά μόνο γι΄αυτόν και δεν κάνει καμία αναφορά στη Αυστριακή κόμισσα που παντρεύτηκε και τις δύο κόρες τους.
Η «Ευτυχισμένη Οδύσσεια», όπως ονομάζεται το βιβλίο, κάνει μία καταγραφή των κατορθωμάτων του - δικαίως - χαρακτηρισμένου ως του πιο σκληροτράχηλου στρατιώτη όλων των εποχών.
Γεννημένος τον Μάιο του 1880, ήταν γιος ενός Βέλγου αριστοκράτη. Οι φήμες, ωστόσο, τον ήθελαν να είναι παιδί του ίδιου του βασιλιά Λεοπόλδου ΙΙ, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Το ίδιο του το παρουσιαστικό τρόμαζε τον αντίπαλο, καθώς επρόκειτο για έναν θηριώδη άνδρα.
Συμμετείχε σε τέσσερις ένοπλες συγκρούσεις, και στα γραπτά του περιγράφει τη στιγμή που ανακάλυψε ότι ο πόλεμος είναι στο αίμα του. Ήταν το 1899, όταν ξέσπασε η διαμάχη μεταξύ της Βρετανίας και δύο κρατιδίων της Νότιας Αφρικής.
«Εκείνη τη στιγμή, ήξερα μία και καλή πως ο πόλεμος ήταν στο αίμα μου. Εάν δεν άρεσα στους Βρετανούς, θα προσέφερα τις υπηρεσίες μου στους αντιπάλους» έγραφε.
Οι «συναντήσεις» με τον θάνατο
Οι επαφές του με τον... θάνατο άρχισαν από νωρίς.
Αφότου έφυγε από την Οξφόρδη, όπου σπούδαζε, κατατάχθηκε στον βρετανικό στρατό, άλλαξε το όνομά του και πλαστογράφησε την ηλικία του για να μπορέσει να πάει στο μέτωπο στη Νότια Αφρική. Εκεί, δέχθηκε τον πρώτο του πυροβολισμό, στο στομάχι και επέστρεψε στην Αγγλία για αποθεραπεία.
Το 1901, επέστρεψε στην εμπόλεμη περιοχή, όντας καθόλα έτοιμος να πάει στην πρώτη γραμμή. Αυτή τη φορά, εμφανίστηκε με το αληθινό του όνομα.
Έξι χρόνια αργότερα έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα και αποφάσισε να αποσυρθεί για να απολαύσει την έγγαμη ζωή και τον αριστοκρατικό βίο. Αλλά, το 1914 το αίμα του μίλησε και πάλι, με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Φόρεσε πάλι τα χακί, αλλά κατέληξε στο νοσοκομείο κατά την πρώτη του αποστολή. Δέχθηκε δύο πυροβολισμούς στο πρόσωπο, χάνοντας το αριστερό του μάτι και μέρος του αριστερού αυτιού.
Παρασημοφορήθηκε για την προσφορά του και έβαλε ένα ψεύτικο μάτι, που τον ενοχλούσε τόσο που το πέταξε από το παράθυρο ενός ταξί. Αντ΄αυτού υιοθέτησε ένα νέο look και φορούσε μαύρο επίθεμα - ναι, σαν τους πειρατές.
Σύντροφός του στον αγώνα είχε πει κάποτε πως θεωρεί ότι ο Carton de Wiart χαιρόταν που έχασε το μάτι του, καθώς ο τραυματισμός του επέτρεψε να επιστέψει εκεί όπου λάμβανε χώρα ο πραγματικός πόλεμος.
Το 1915 έχασε και το αριστερό του χέρι κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του, ούτε αυτό αποτέλεσε εμπόδιο για να επιστρέψει εκεί που - πίστευε - ότι ανήκε. Σύντομα ήταν και πάλι στις μάχες και συμπολεμιστές του περιέγραφαν πώς ο μονόχειρας πολεμιστής έβγαζε τις περόνες των χειροβομβίδων με τα δόντια και τις πετούσε στον εχθρό με το καλό - και μοναδικό - του χέρι.
Η αφοσίωσή του μετουσιώθηκε σε συνεχή άνοδο στην στρατιωτική κλίμακα και νέα παράσημα, για τα οποία δεν καυχήθηκε ποτέ όμως.
Οι σοβαροί τραυματισμοί δεν σταμάτησαν με την απώλεια του χεριού. Κάποιο διάστημα αργότερα τον πυροβόλησαν στο πίσω μέρος του κεφαλιού και, παρότι ήταν σχεδόν απίθανο, σώθηκε και πάλι. Και μετά δέχθηκε πυρά στα πόδια, αλλά μπόρεσε να ξαναπερπατήσει χωρίς προβλήματα.
Το 1919 επιβίωσε από δύο αεροπορικές συντριβές και κρατήθηκε αιχμάλωτος από Λιθουανούς. Τον Αύγουστο του 2020 βίωσε άλλη μία μεγάλη περιπέτεια, άξια να γίνει σενάριο ταινίας, όταν έγινε προσπάθεια ομηρείας του τρένου όπου επέβαινε. Έβγαλε το περίστροφό του και άρχισε να πυροβολεί τους δράστες, αλλά έπεσε στις ράγες. Χωρίς να χάσει χρόνο, πήδηξε πάλι στο κινούμενο τρένο και εξόντωσε και τους υπόλοιπους.
«Για να είμαι ειλικρινής, απόλαυσα τον πόλεμο» παραδεχόταν ο ίδιος.
Η επιστροφή στον πόλεμο
Κατά την παραμονή του στην Πολωνία, ερωτεύτηκε τη χώρα και αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί εκεί. Αποστρατεύτηκε με τιμές το 1923 και πέρασε τα επόμενα 15 χρόνια πυροβολώντας στόχους στο κτήμα του. Κάθε μέρα.
Η ειρήνη, δυστυχώς, δεν διήρκεσε πολύ, με τους ναζί να επιτίθενται στη χώρα και να αρχίζει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο Carton de Wiart αναγκάστηκε να το σκάσει για τη Βρετανία, όπου επανεντάχθηκε στον βρετανικό στρατό.
Στάλθηκε στη Νορβηγία για να αναλάβει τη διοίκηση μιας αγγλογαλλικής δύναμης το 1940. Αλλά η άφιξή του έδωσε τον τόνο για την επικείμενη καταστροφή.
Το υδροπλάνο του αναγκάστηκε να προσγειωθεί σε ένα φιόρδ, όταν δέχτηκε επίθεση από γερμανικό μαχητικό αεροσκάφος. Και επειδή ήταν αυτός, αρνήθηκε να μπει στο φουσκωτό και να δραπετεύσει από τα πυρά, αλλά περίμενε να τελειώσουν τα πυρομαχικά των Γερμανών, πριν παραληφθεί από πολεμικό πλοίο, που περνούσε τυχαία από το σημείο - φυσικά. Να σημειωθεί ότι τότε ήταν 52 ετών. Και να σημειωθεί επίσης ότι αρνήθηκε να μπει στο φουσκωτό γιατί... θα ένιωθε σαν πάπια.
Τον Απρίλιο του 1941 ο Winston Churchill τον όρισε επικεφαλής βρετανικής αποστολής στη Γιουγκοσλβία, αλλά δεν έφτασε ποτέ.
Το βομβαρδιστικό του είχε ατύχημα στη Μεσόγειο. Αυτός και το πλήρωμα βρήκαν καταφύγιο μέχρι που η άτρακτος άρχισε να βυθίζεται. Στη συνέχεια, ο 61χρονος βοήθησε έναν τραυματισμένο, σύντροφό του να κολυμπήσει ένα μίλι μέχρι την ακτή.
Μόλις βγήκαν στην ακτή, τους συνέλαβαν Ιταλοί. Μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ένας εκ των 13 υψηλόβαθμων αξιωματικών που κρατήθηκαν αιχμάλωτοι. Όλοι, κάποιας ηλικίας, και όλοι πεπεισμένοι ότι πρέπει να αποδράσουν. Μετά από αρκετές προσπάθειες, τα κατάφεραν το 1943, σκάβοντας ένα τούνελ 18 μέτρων.
Ντύθηκαν απλά, για να μην γίνουν στόχος, αλλά ο μονόχειρας με το μαύρο επίθεμα στο μάτι ήταν δύσκολο να περάσει απαρατήρητος και έτσι ο Carton de Wiart συνελήφθη και πάλι. Αφέθηκε ελεύθερος, μετά από διαπραγματεύσεις.
O Adrian Carton de Wiart σε κοινή φωτογραφία με τον Winston Churchill | Wikimedia Commons
Ο θάνατός του
Πριν την τελική συνταξιοδότησή του, πρόλαβε να σωθεί από άλλη μία αεροπορική συντριβή, αυτή τη φορά στην Κίνα, όπου είχε σταλεί από τον Churchill.
Επιστρέφοντας στην Αγγλία, υπέστη μία σοβαρή πτώση από σκάλες και βρέθηκε αναίσθητος. Κατά την επέμβαση, οι γιατροί έβγαλαν από το σώμα του μεγάλο αριθμό βολίδων. (Ξέρω τι σκέφτεστε, αλλά δεν πέθανε ούτε τότε).
Πέθανε, ειρηνικά, το 1963 σε ηλικία 83 ετών.
Και τώρα το ερώτημα είναι: Είναι ο πιο τυχερός ή πιο άτυχος στρατιωτικός που πάτησε ποτέ επί Γης; Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι ο πλέον σκληροτράχηλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ