Λίμνη Νυός: Το «αόρατο» κακό που σκότωσε 1.800 ανθρώπους σε μία νύχτα

Η 21η Αυγούστου 1986 ξεκίνησε ως μια συνηθισμένη μέρα για τους κατοίκους κοντά στη Λίμνη Νυός, στο βόρειο Καμερούν.

Μέχρι το επόμενο πρωί, σχεδόν 1.800 άνθρωποι και χιλιάδες ζώα ήταν νεκροί, χωρίς κανένα σημάδι εξωτερικής βίας ή καταστροφής.

Η απόλυτη, εφιαλτική σιωπή: Τι συνέβη τελικά;

Ο Ephriam Che, ένας από τους λίγους επιζώντες, περιέγραψε μια εφιαλτική εικόνα: «Εκείνη τη μέρα δεν υπήρχαν μύγες πάνω στους νεκρούς, ήταν κι αυτές νεκρές». Η απόλυτη σιωπή είχε καλύψει την κοιλάδα.

 

Άνθρωποι βρέθηκαν νεκροί στις θέσεις που βρίσκονταν λίγες ώρες πριν, δίπλα σε φωτιές μαγειρέματος, στα κατώφλια των σπιτιών τους ή στα κρεβάτια τους. Ακόμη και τα νερά της λίμνης, από κρυστάλλινα μπλε, είχαν μετατραπεί σε ένα θαμπό, απόκοσμο κόκκινο.

Αρχικά, οι επιστήμονες υπέθεσαν ότι επρόκειτο για ηφαιστειακή έκρηξη, καθώς η λίμνη βρίσκεται σε κρατήρα. Όμως, δεν υπήρχε λάβα, στάχτη ή άνοδος της θερμοκρασίας του νερού. Η λύση του αινίγματος βρισκόταν σε ένα φαινόμενο που είχε συμβεί δύο χρόνια νωρίτερα στη Λίμνη Μόνουν: τη «λιμνολογική έκρηξη».

Ο γεωλόγος Haraldur Sigurdsson ανακάλυψε ότι το διοξείδιο του άνθρακα από το εσωτερικό της Γης αναβλύζει στον βυθό της λίμνης και διαλύεται στα βαθιά νερά λόγω της τεράστιας πίεσης. Υπό κανονικές συνθήκες, το αέριο παραμένει παγιδευμένο. Ωστόσο, μια μικρή διαταραχή - ίσως μια κατολίσθηση ή μια απότομη αλλαγή του ανέμου - προκάλεσε την άνοδο του ψυχρού νερού προς την επιφάνεια.

Καθώς η πίεση μειωνόταν, το διοξείδιο του άνθρακα απελευθερώθηκε βίαια, σαν να άνοιγε κάποιος ένα γιγαντιαίο μπουκάλι αναψυκτικού. Ένα αόρατο νέφος 1,6 εκατομμυρίων τόνων αερίου κύλησε προς τις κοιλάδες, εκτοπίζοντας το οξυγόνο και προκαλώντας ασφυξία σε κάθε ζωντανό οργανισμό μέσα σε λίγα λεπτά.

Βρίσκοντας μία λύση, κάνοντας το σημείο ασφαλές

Για χρόνια, η Λίμνη Νυός παρέμενε μια ωρολογιακή βόμβα. Το 2001, εγκαταστάθηκε ένας ειδικός σωλήνας διαμέτρου 14,5 εκατοστών που φτάνει μέχρι τον βυθό, επιτρέποντας στο αέριο να διαφεύγει σταδιακά και ελεγχόμενα στην ατμόσφαιρα.

Από το 2019, η διαδικασία είναι αυτοσυντηρούμενη, καθιστώντας τη λίμνη επίσημα ασφαλή, 40 χρόνια μετά την τραγωδία που άλλαξε την παγκόσμια κατανόηση για τους κινδύνους των λιμνών.