Η Donna Cochran από την Ατλάντα των ΗΠΑ ήταν έτοιμη να μετακομίσει – είχε πακετάρει τα πάντα, εκτός από τα περιεχόμενα ενός δωματίου: εκείνου που ανήκε στην κόρη της, Ansley, η οποία είχε φύγει από τη ζωή το 2018, στα 21 χρόνια της, μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες μάχης με το νευροβλάστωμα, μια σπάνια μορφή παιδικού καρκίνου.
«Ήταν δύσκολο για μένα ακόμα και να διασχίσω το κατώφλι του, αλλά έπρεπε να το κάνω» λέει σήμερα η Cochran σε ένα ρεπορτάζ στο Today.
«To δωμάτιο της είχε παραμείνει σχεδόν ανέγγιχτο από τότε που μας άφησε» γράφει η Cochran στο προφίλ του ιδρύματος κατά του καρκίνου, που δημιούργησε μαζί με τον σύζυγό της, Lamar, στη μνήμη του κοριτσιού (The Ansley Foundation), ενώ δείχνει το «πριν» και το «μετά» του χώρου. «Το πακετάρισμα ήταν κάτι παραπάνω από το να καθαρίσεις και να μετακινήσεις πράγματα: σήμαινε να την αποχαιρετήσω ξανά, να θυμηθώ την απίστευτη ζωή που έζησε για 21 χρόνια.
»Το πένθος δεν ακολουθεί χρονοδιαγράμματα. Αλλά προχωρήσαμε, ήταν πλέον καιρός.
»Ακόμα όμως και μέσα σε αυτό τον πόνο, υπάρχουν αγάπη και αναμνήσεις. Και η βαθιά γνώση ότι άλλαξε τις ζωές μας για πάντα και θα είναι για πάντα μαζί μας».
Εκείνο το βίντεο έγινε viral, συγκεντρώνοντας εκατομμύρια views και εκατοντάδες χιλιάδες likes στο Instagram, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία της Cochran, που σχολίασε στο Today: «Μια αστεία ανάρτηση συγκεντρώνει πολλή προσοχή, τι γίνεται όμως με ένα παιδί με καρκίνο; Είναι ένα από τα πράγματα που ο κόσμος δεν συνηθίζει να προσέχει, μέχρι να τον επηρεάσουν. Τα σχόλια υποστήριξης που συγκεντρώσαμε σημαίνουν τα πάντα για εμάς. Όσο περισσότερες αποθηκεύσεις, κοινοποιήσεις, αναδημοσιεύσεις μαζεύουμε, τόσο περισσότεροι βλέπουν το θέμα του παιδικού καρκίνου».
Η πενθούσα μητέρα πιστεύει ότι η κόρη τους συνεχίζει να τους καθοδηγεί, με έναν τρόπο: «Νιώθω σαν τη φιγούρα από ένα σκάκι. Με τοποθετεί εκεί που πρέπει να είναι. Βρίσκεται εδώ, μαζί μας».
Το ίδρυμά τους, The Ansley Foundation, που ιδρύθηκε για να ενισχύσει την ενημέρωση και τη συγκέντρωση πόρων για έρευνα, υποστηρίζει επίσης άλλες οικογένειες που έρχονται αντιμέτωπες με μια διάγνωση παιδιατρικού καρκίνου. «Ο παιδιατρικός καρκίνος συνοδεύεται από πολλές ακόμα δυσκολίες», εξηγεί σήμερα η Cochran, η οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα ιατρικά και ταξιδιωτικά έξοδα με τα οποία επιβαρύνονται οι γονείς. Έτσι, το ίδρυμά τους προσφέρει και πρακτική υποστήριξη, καλύπτοντας έξοδα από λογαριασμούς και γεύματα, μεταξύ άλλων.
Το ζευγάρι ξεκίνησε με μικρά βήματα, διαθέτοντας μέσω του ιδρύματός τους T-shirts και διακοσμητικά αντικείμενα για τη συγκέντρωση πόρων. Σταδιακά όμως αυτό το εγχείρημα γιγαντώθηκε, υποδέχτηκε εθελοντές και έφτασε, το 2025, να συγκεντρώσει 250.000 δολάρια. «Απλά, προχωράμε. Δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε» δήλωσε πρόσφατα η μητέρα της Ansley.
Μια μέρα, μάλιστα, ενώ καθάριζε το δωμάτιό της, είδε κάτι που θεώρησε ενθαρρυντικό σημάδι: στο παράθυρο εμφανίστηκε ένα ουράνιο τόξο. «Ήταν η ευλογία της. Μας έλεγε ότι είχε έρθει η ώρα να προχωρήσουμε» πιστεύει η μητέρα της.
Η Ansley ήταν μικρόσωμη -το βάρος της δεν ξεπερνούσε τα 36 κιλά– αλλά η προσωπικότητά της είχε εκτόπισμα, όπως θυμάται η Cohran. Είχε πνευματώδες, καυστικό χιούμορ. Παρόλο που πέρασε σχεδόν όλη της τη ζωή με καρκίνο, ήθελε να την αντιμετωπίζουν όπως όλους τους άλλους. Για χρόνια, δεν είχε μιλήσει σε κανέναν για τη διάγνωσή της: περίμενε μέχρι τα 15 της για να τη μοιραστεί με κάποιους κοντινούς ανθρώπους. Πήγε σχολείο, εργάστηκε και αντιστάθηκε στον οίκτο των άλλων, αποφασισμένη να ζήσει φυσιολογικά μέχρι τέλους.
Δείτε την ανάρτηση της Donna Cochran:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ