του Κ. Τερψίδη
Αγαπητοί απόγονοι των αδιαπραγμάτευτων για την ελευθερία τους Ναουσαίων.
Σε λίγες ημέρες η πόλη σας θ’ αρχίσει να βιώνει για άλλη μια χρονιά την ιστορία της, με πρωτοπόρα τα νιάτα της, τους Γιαννίτσαρους και τις Μπούλες. Πολλά σπίτια θα τα κατακλείσει η συγκίνηση. Συγκίνηση που αναβλύζει από την παράδοση. Την ουσιαστική παράδοση της ιστορίας από γενιά σε γενιά. Από τους προγόνους, στους επιγόνους, στους απογόνους. Από μήνες πριν έχουν κατακλειστεί όλα τα ξενοδοχεία της πόλης. Τι κρίμα όμως. Ελάχιστοι θα βιώσουν το γεγονός στην πραγματική του διάσταση. Κρίμα, γιατί για πολλούς ξένους, αλλά πολύ φοβάμαι και ντόπιους, ακόμα και συμμετέχοντες νέους, το τεράστιας διαμετρήματος πολυσήμαντο γεγονός θα είναι απλά μια ασυνείδητη επιδεικτική καρναβαλική νότα η οποία θα σιγάσει την επόμενη ημέρα. Ένα ξεφάντωμα που θα γίνει άφαντο την επομένη ημέρα. Τι όνειδος, οι φορεσιά του Γιανίτσαρου να φαντάζει σαν αποκριάτικο ρούχο.
Μήπως γιατί έχουμε εθιστεί να ζούμε μεταξύ μασκοφόρων καρναβαλιστών.
Αγέρωχοι ένοικοι του καταφύγιου των ανυπότακτων, της πόλης κρησφύγετο αδάμαστων και ασυμβίβαστων.
Υπερήφανοι κάτοικοι της οπλοκρατούσας πόλης, θύλακα των προνομίων των κατοίκων της, της πόλης μετερίζι της Μακεδονικής παλληκαριάς του ΧηΧειμώνα και Δεληδήμου.
Είναι δυνατόν οι περήφανοι χοροί των ημερών να μην μας κάνουν αγέρωχους για να αντισταθούμε ;
Μήπως η καθιέρωση πρωτόγονων αφρικάνικων χοροπηδημάτων μας στέρησε την δυνατότητα αντίστασης ;
Είναι δυνατό, να έχουμε την κορμοστασιά των Ναουσαίων που αντιμετώπισαν τα γιουρούσια του Αλή το 1795, του 1798, το 1806 και να ανεχόμαστε να κάνουν το όνομά μας, το Μακεδόνας, παρατσούκλι ;
Μήπως χάσαμε την κορμοστασιά μας ;
Είναι δυνατόν ο σπόρος που επέζησε από το παιδομάζωμα του 1705 και τον χαλασμό του 1822 και έχει φυτευτεί στις ψυχές μας να μην έχει γίνει δένδρο που να κρατά γερά την κεφαλή μας, αυτήν που θέλουν να συρρικνώσουν ;
Μήπως δεν φυτεύτηκε ο σπόρος ή υπέστη κλωνοποίηση ;
Είναι δυνατόν τα παιδιά μας που τα έχουμε μπολιάσει με το μπόλι της περήφανης πατρίδας τους, να ανέχονται σήμερα το κλάδεμά της, τον ακρωτηριασμό, το ξερίζωμά , τον μαρασμό της ;
Μήπως δεν τα έχουμε μπολιάσει, ή ακόμα χειρότερο αφήνουμε άλλους να τα μπολιάσουν ;
Μακεδόνες Ναουσαίοι, με την περίφημη σχολή του Αριστοτέλη διδακτήριο του Αλεξάνδρου.
Αυτόχθονες Ναουσαίοι της πατρίδας του Βρύγα κομποδέτη Γόρδιου, που ως Φρύγας βρέθηκε στην Μικρά Ασία, εκεί κοντά στην Άγκυρα, για να προκαλέσει με το κομπόδεμά του τον συμπατριώτη του Αλέξανδρο.
Επιχώριοι Ναουσαίοι του μπροστάρη, σπαθάρη Μεγαλέξανδρου, που δεν χρονοξόδεψε και με την πάλα του αποστόμωσε τον συντοπίτη του Γόρδιο κόβοντας παραχρήμα τον δεσμό του.
Σε δύο εβδομάδες ξεκινάει το Τριώδιο που θα μας οδηγήσει στο μεγάλο γεγονός της πόλης.
Είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε την πατρίδα, που με το αίμα τους λύτρωσαν οι πρόγονοί μας, να γίνει βορρά όφεων. Είναι στο χέρι μας να μη ξεχάσουμε την ιστορία μας. Να μην ξεχάσουμε εκείνους και τους ακόλουθούς τους που έκαναν τον μεγάλο χαλασμό του 1822 στην πόλη. Αυτοί και οι ομοϊδεάτες τους, σοροί Σόρων , ύπουλα και ανώνυμα, μηχανεύονται εδώ και χρόνια τον χαλασμό της Μακεδονίας. Εκπαιδεύουν συστηματικά τα παιδιά μας να αποδεχτούν σιγά σιγά αυτόν τον χαλασμό.
Γνήσιοι κτήτορες της Γιανιτσαρομάνας πόλης της Νιάουστας,
Σε λίγες ημέρες λειτουργικά, ιεροτελεστικά, θα ντύσετε τα νιάτα σας για να τιμήσουν τους προγόνους τους.
Φέτος θα ζωστούν και πάλι εν σώματι και ψυχή την φορεσιά του Γιανίτσαρου.
Φέτος τα μάγουλα του πρόσωπου μπορεί να μην είναι τόσο κόκκινα, αλλά, μαφέσια και σελιάχια θα είναι ποιο σφιχτοδεμένα. Κοντέλες και φουστανέλες θα κυματίζουν σαν μπαϊράκια. Το χέρι δεν θα κουνά μαντήλι αλλά καμπάνα.
Φέτος οι πάλες θα σπαθίσουν τον ουρανό της Νάουσας βοερά, και τα γιορντάνια και τ’ ασήμια δεν θα κουδουνίζουν απλά αλλά θα παιανίζουν.
Φέτος τα τσαρούχια της νεολαίας της Νάουσας δεν θα πατήσουν απλά τους μαρτυρικούς χορούς στα σοκάκια της πόλης, αλλά θα βάλουν φτερά και θα ανοίξουν λεωφόρους. Θα βγάλουν κραυγή, ποιο δυνατή από κάθε άλλη χρονιά. Ιαχή για να τους ακούσουν οι πρόγονοι όσο βαθιά κι αν είναι στην γη. Θα τους ανταμώσουν και θα τους πουν ότι δεν τους ξέχασαν, ότι δεν θα επιτρέψουν σε κανένα να τους ξεχάσει. Φέτος οι Γιανίτσαροι θα είναι ψηλότεροι.
Γηγενείς της σθεναρής οχυρής πόλης της Νάουσας, της προστατευθείσας από την ψυχή των κατοίκων της, αλλά και από κάστρο που τρία χρόνια, σαν μυρμήγκια, δούλεψαν για να σηκώσουν. Κάστρο απόρθητο της μανίας του Αλή πασά. Κάστρο χιλιοτραγουδισμένο με τον στοίχο της Μακρινίτσας: «Τρία πουλάκια κάθονταν στης Νάουσας το Κάστρο….».
Εγκάρδιοι φίλοι της ηρωικής πόλης της Νάουσας της αγέρωχης περίφημης πόλης, της μητρόπολης της Μακεδονίας, της πόλης του απάτητου χειμώνα από τα χιόνια του Βέρμιου .
Φέτος η νέοι της Νάουσας θα χορέψουν στο δημαρχείο την πατινάδα «κάτω στη Ρόιδω» και θα τραγουδήσουν συνειδητά για εκείνους που φέρουν απατηλά δώρα… «δεν τα εθέλω δεν τα παίρνω, πέρδικα γίνομαι στα όρη φεύγω».
Φέτος οι Γιαννίτσαροι της Νάουσας, εκεί στο ρολόι, θα απαντήσουν σύροντας σε Πατινάδα τον θούριο του Ρήγα με το «κάλιο για την πατρίδα κανένας να χαθεί, να μη κρεμάσει φούντα για ξένου στο σπαθί».
Φέτος η Μακρινίτσα ίσως να είναι ομολογία ότι μας πάτησαν, μας χάλασαν αλλά η Πατινάδα θα είναι δοξολογία, θρίαμβος για την Μακεδονία.
Φέτος «του Υψηλάντη» θα είναι συνειδητό γιατί δεν είναι ο Πατριάρχης αλλά η Μακεδονία που «την εκρέμασαν και πήρανε φλουριά, και τώρα την εσούρνουνε τ’ άγρια σκυλιά».
Φέτος το τραγούδι που θ’ ακουστεί από την Χοντροσούγκλα θα είναι μήνυμα και ειδικά προς τον συνυπογράφοντα Κρητικό υπουργό άμυνας, ότι οι Κρητικοί από την Μακεδονία και ο λαός της Νιάουστας «έστειλαν μαντάτο πως για την Μακεδονία πήραν την πλάκα πεθερά, τη μαύρη γης γυναίκα, κι αυτά τα μικρολίθαρα αδέλφια και ξαδέλφια».
Φέτος ο πρωτοσύρτης θα ξεκινήσει τον Νταβέλη και θα τον ακολουθήσουν όλοι εκτός από εκείνους τους ανίκανους ηγέτες, αυτούς που αναίσχυντα, συνειδητά και σκόπιμα καταρρακώνουν την περηφάνια μας.
Υπάρχει μωρέ κανένας ηγέτης να πρωτοσύρει τον Νταβέλη για ν’ ακολουθήσει ο λαός;
Υπάρχει μωρέ κανένας ηγέτης να εξακούσει την σπαρακτική φωνή της μάνας Μακεδονίας ;
Κύριοι, απανταχού προεδρεύοντες και δημαρχεύοντες αυτόν τον τόπο, σας καλούμε να βουληθείτε και να καταλάβετε ότι: η Μακεδονία δεν είναι δούλα να την καλείτε όταν την χρειάζεστε και να την αρνείστε όταν σας χρειάζεται. Η Μακεδονία είναι η περήφανη Αλεξανδρομάνα. Αλίμονό σας αν σας αρνηθεί.
Υπέρτιμοι κάτοικοι της πόλης της Νάουστας με την ηρωική σας ακρόπολη την Αράπιστα όπου οι Ναουσαίες αρνούμενες βιασμό και σκλαβιά έσυραν χορό θανάτου κλείνοντας με ανεξίτηλα γράμματα την ηρωική σελίδα του ολοκαυτώματος της πόλης τους.
Επισκεπτόμενος την πόλη σας, καλεσμένος σε ομόδειπνο με φίλους πρωτόγνωρους που με τιμούν με πρωτόγνωρη φιλία, συγκλονίστηκα όταν στον χώρο της υποδοχής του ξενοδοχείου που διέμεινα διαπίστωσα την ύπαρξη ταχυδρομικής – ενθύμιου κάρτας τυπωμένης από τον Δήμο της πόλης σας. Συγκλονίστηκα διότι ο Δήμος υπέγραφε την κάρτα μόνο στην αγγλική γλώσσα και με τον τίτλο “Municipality of Naousa” (Δήμος Ναούσης) και όχι “Heroic Municipality of Naousa” (Ηρωικός Δήμος της Νάουσας).
Φοβερό! Οι Ναουσαίοι διαγράφοντας το, Ηρωική, απέμπεψαν την σημαντικότερη στιγμή της ιστορίας τους, το ολοκαύτωμα της πόλης τους, την στιγμή που οι Ναουσαίες πέρασαν στην αιωνιότητα ελεύθερες, με την ηρωική πτήση τους προς την αιωνιότητα. Οι Ναουσαίοι διέγραψαν την ημέρα του ολοκαυτώματος, την 22α Απριλίου του 1822, όπου οι Ναουσαίες δεν πήδηξαν στα ψυχοφάγα νερά της Αράπιτσας αλλά αετόμορφες, πέταξαν έχοντας στην αγκαλιά τα παιδιά τους. Πέταξαν ελεύθερες προς τον ουρανό της Νάουσας για να γλυτώσουν αυτές και τα παιδιά τους το ολοκαύτωμα από τους παθιασμένους για το αίμα τους, αλλοεθνείς και αλλόθρησκους βαρβάρους.
Με τον ηρωικό χορό τους οι 13 Ναουσαίες καθιέρωσαν το 1955, με βασιλικό διάταγμα, (ΒΔ.17/8./1955 ΦΕΚ 240/Α/3-9-1955) η πόλη να στεφανώνεται με τον τίτλο τηςΗρωικής, πλάι στο Μεσολόγγι, το Σούλι και το Αρκάδι.
Πως ανέχεστε Ναουσαίοι, ο Δήμος σας, να χρησιμοποιεί μόνο την αγγλική γλώσσα και να διαγράφει τον αιματοβαμμένο τίτλο Ηρωική, από την επίσημη κάρτα του; Ποιος επινόησε αυτήν την παραγραφή την καθόλου τυχαία, αρνούμενος το επίθετο που εκφράζει το ολοκαύτωμα της πόλης σας;
Δεν είναι όμως η μοναδική παράληψη που με συγκλόνισε. Είναι και η παράληψη του ηρωικού μπαλκονιού, της Αράπιτσας από το ιστορικό δρώμενο των Γιανίτσαρων και της Μπούλας. Πως είναι δυνατόν τα Γιανίτσαρα νιάτα της Νάουσας να μην τιμούν αυτόν τον χώρο, τους ακρινούς Στουμπάνους; Αντιλαμβάνομαι ότι είναι πρακτικά αδύνατο να αλλάξει η καθιερωμένη διαδρομή των μπουλουκιών. Δεν θα έπρεπε όμως, εκτός από την καθιερωμένη εθνική εορτή της Κυριακής του Θωμά, και την Καθαρά Δευτέρα, που η πόλη είναι γεμάτη επισκέπτες, όλα τα μπουλούκια να χορεύουνε εκεί για να τιμήσουν τις προγόνησσές τους που « αυτοθυσιάστηκαν εις τον κρημνό των Στουμπώνων προς αποφυγήν αιχμαλωσίας και εξισλαμισμού» και να υπενθυμίζουν την πράξη τους στους επισκέπτες της πόλης; Ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη αυτής της παράληψης. Αν το συναίσθημα της ψυχής μου είναι υπερβολικό εσείς θα το κρίνετε. Αν όχι αντιδράστε σύρετε χορό προς τιμή τους για να ιάσετε την ψυχή σας.
Αγαπητοί ιθαγενείς των Βρυγών που ονοματοθέτησαν τη λίμνη Βρυγηίδα.
Αγαπητοί πανάρχαιοι γηγενείς της Νάουσας, της Μακεδονίας, όλης της Ελλάδας. Πριν από χρόνια δώσαμε το όνομα της λίμνης αυτής, το προ-δώσαμε και το μετατρέψαμε στο σλάβικό Πρέσπα.
Σήμερα πληρώνουμε αυτήν την προδοσία της ταυτότητας με τόκο πανάκριβο, την Μακεδονία.
Μας προετοίμασαν και ανεχτήκαμε την προδοσία. Συνεχίζουν να μας προετοιμάζουν και θα ξαναπροδώσουμε. Θα πληρώσουν οι αγέννητοι.
Κρασολάτρες Ναουσαίοι της αμπελόβλαστης πόλης.
Σας εύχομαι να έχετε αρωγό «τῶν Ἰωαννίνων θεῖο βλαστό, τον μέγα περίδοξο καὶ θεῖο ἀρωγό, τον πολιοῦχο της Ναούσης , Οσιο Θεοφάνη τον Νέο», ο οποίος εκτός από πηγή θαυμάτων να παρέχει σε όλους εσάς «τοὶς εὐλαβῶς, προστρέχουσι τὴ σκέπη του τᾶς ἰάσεις του».
Αγαπητοί Ναουσαίοι μερακλήδες, ομόδειπνοι κάτοικοι της οινοθεάς πόλης, του νόστιμου οπωρώνα, εορτάσαμε την πρωτοΦλέβαρη ημέρα τον προστάτη Άγιο των πολύτιμων αγαθών της πόλης: της αμπέλου, των φρούτων και όλων των κηπευτικών, τον Άγιο Τρύφωνα.
Εύχομαι ο συμπροστάτης Άγιος σας, o Άγιος Τρύφων, «να φυλάττει ἐκ βλάβης τε καὶ φθορᾶς, εκτός από τὰς ἀμπέλους, τοὺς κήπους καὶ τὰ φυτά, και… τον οίκο σας», τον οίκο μας την Μακεδονία.
Σας εύχομαι ο άγνωστος συμπατριώτης σας Άγιος, ο επίσης Βρύγας-Φρύγας, ο εκ Λαμψάκου καταγόμενος, ο Άγιος Τρύφων, «την μεγίστην χάριν, λαβὼν παρὰ του Κυρίου, να διώκει όλα τα θηρία, τα ζιζάνια και τα θηρία τα φθείροντα την πατρίδα μας».
Σας εύχομαι το κρασί σας να συνεχίσει να είναι τόσο πολύτιμο, που «στο μαντήλι να το πηγαίνουν». Να του μοιάσετε στην αντοχή γιατί είναι αυτό που αντέχει στην βάσανο της μεταφοράς κι αυτό αποτελεί επιπρόσθετη αξία. Να συνεχίσει να είναι το ίασμα της καρδιάς σας.
Αγαπητοί συγγενείς του Μίδα εγκάρδιου φίλου του οινολάτρη Διόνυσου
Θα κλείσω με στιχάκια ενός καλλιτέχνη, του Κώστα Καλδάρα, που έγιναν τραγούδι. Το τραγούδι αφορά τον «τρίτο άγιο» της Νάουσας που δεν είναι μήτε αρσενικός , μήτε θηλυκός, είναι ουδέτερος. Είναι το άγιο τσιπουράκι το οποίο τραγούδησε η συντοπίτησά σας Ελενίτσα:
Λένε πως φταίει το πιοτό που η φωνή δεν βγαίνει , μα σαν το κόψω και αυτό δε θα’χει τι να λέει.
Άγιο μου τσιπουράκι σε γυάλινο κορμάκι
Ονειρομπερδεμένα και ψυχοτυλιγμένα, καημούς παρηγοράτε τους έρωτες ξυπνάτε
Από ψυχή σ’ άλλη ψυχή το βάσανο περνάει , μα το ποτήρι αν σηκωθεί φίλους κι εχθρούς κερνάει
Κι όταν λιγάκι ζαλιστώ και κάπου τα μπερδεύω, για ό,τι σας πω θα ορκιστώ στο γέλιο που πιστεύω.
Το τραγούδι, θα μπορούσε να είναι και ο Ναουσέικος ύμνος. Εσείς μπορείτε να το επιβεβαιώσετε αλλά κι εγώ ο ξένος, δίπλα σας κάτι άρχισα να ψυχανεμίζομαι. Σας εύχομαι να βγαίνει πάντα ελεύθερη η φωνή σας, να καλοονειρεύεστε και να είστε ψυχοτυλιγμένοι με την Ηρωική πόλη σας. Να ερωτεύεστε και να προσέχετε να μη κερνάτε ύπουλους εχθρούς.
Καλή εν χορό πορεία προς το Τριώδιο, καλά κλαδέματα σ’ αμπέλια και δέντρα, καλή άνοιξη στην ψυχή σας,
καλή Ανάσταση στην Ελλάδα, στο….. γέλιο που πιστεύω.
Κ. Τερψίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ