Η συνέντευξη τύπου για το βιβλίο των φυλακών θα δοθεί στις 12 το μεσημέρι στις 11 Απριλίου στο βιβλιοπωλείο Ιανος Αριστοτέλους 7.
“Μανούλα, σου γράφω το γράμμα μέσα από την καρδιά μου. Μαζί με τη σκέψη που σε έχω μακριά εσένα και τ αδέλφια μου. Η σκέψη, μανούλα , είναι να άνοιγα τα χέρια να σας πάρω αγκαλιά. Να σου πω πόσο σ αγαπώ, ότι μου λέπετε και δεν ξέρω τι να κάνω.
“Μανούλα, σου γράφω το γράμμα μέσα από την καρδιά μου. Μαζί με τη σκέψη που σε έχω μακριά εσένα και τ αδέλφια μου. Η σκέψη, μανούλα , είναι να άνοιγα τα χέρια να σας πάρω αγκαλιά. Να σου πω πόσο σ αγαπώ, ότι μου λέπετε και δεν ξέρω τι να κάνω.
Δεν είμαι ένα παιδιί που, επειδή έμπλεξε στα ναρκωτικά, τα έχει ξεχάσει όλα. Όχι. Δεν ξέχασα τίποτε. Είμαι πολύ πληγωμένη, πολύ δυστυχισμένη. Έχω υποφέρει στη ζωή. Δεν ένοιωσα ούτε χάδι ούτε τριφερότητα και η καρδιά μου τα ζητά. Γι αυτό ο άνθρωπος κάποτε γυρίζει σελίδα. Και τη σελίδα γύρισα.
Εμένα, μανούλα με έχει πάρει ένα καράβι. Και αυτό το καράβι με πάει μακριά σου...»
Η Χριστίνα υπαγόρευσε το κείμενο και ξεσπά σε λυγμούς. Τα χέρια της μέχρι ψηλά τους ώμους είναι χαρακωμένα. Ο Δ Κωστόπουλος προσπαθεί να την ηρεμήσει. Την βάζει να καθίσει δίπλα του, κοντά του...
Μια έφηβη σχεδόν Ρομά είναι. Το συνήθειό της εδώ στις φυλακές των Διαβατών είναι να καταπίνει νυχοκόπτες, ξυραφάκια, ακόμη και καρφιά άμα βρίσκει.
«Δε θέλω άλλο να ζω, κουράστηκα»λέει αλλά τώρα για λίγα λεπτά χαμογελά κάτω από το θαμπό φως καθώς ο κ Κωστόπουλος, πρώην εφέτης τής κάνει το πορτρέτο.
Εγώ και ο σάκος.
Όλη μου η ζωή , όλη μου η σιωπή χωρά μέσα σ αυτόν το φθαρμένο και παλιό μου σάκο. Ρούχα, βιβλία κι ένα σωρό παλιές φωτογραφίες είναι όλη μου η περιουσία .
Επτά χρόνια τώρα ταξιδέψαμε αμέτρητες φορές. Δρομολόγια Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τ αντίθετο. Περάσαμε νύχτες βαριές σε κείνα τα ψηλοτάβανα ψυχρά δωμάτια που τα παράθυρα στάνουν ως τα ταβάνια και ο άνεμος τις νύχτες σφυρίζει στα κάγκελα...Εκεί που η μοναξιά γράφεται στους τοίχους με ονόματα σε διάφορες γλώσσες του κόσμου, εκεί που το τσιγάρο μοιράζεται ρουφηξιά στη ρουφηξιά, από στόμα σε στόμα. Εκεί που οι άνθρωποι τις νύχτες βγάζουν παράξενους ήχους στον ύπνο τους και τα βλέμματα είναι γεμάτα απορίες.Εκεί που δεν υπάρχει ούτε μαύρο ούτε άσπρο παρά μόνο γκρίζο.
Γκρίζο όπως ο πόνο, ο φόβος, η αποτυχία, η θλίψη, το τσιμέντο, η απομόνωση, τα κρατητήρια, τα ουρητήρια, τα δικαστήρια, οι αλυσίδες, οι χαμένες ελπίδες, τα κελιά, τα σύρματα, τα πέτρινα τείχη , τα σίδερα, το σήμερα. Μακρινό αβέβαιο το αύριο. Γι αυτό κι εγώ έβαψα το σάκο μου γαλάζιο και ζωγράφισα στον τοίχο μια θάλασσα που πάνω της πετάνε άσπρα πουλιά κι έναν χρυσό ολόχρυσο ήλιο που μου χαμογελάει κάθε πρωί»
Η Μαρίς γράφει καλά. Πεζά της κυρίως έχουν συμπεριληφθεί και στις δύο προηγούμενες εκδόσεις των «έγκλειστων συναντήσεων». Είναι το αποτέλεσμα της ομαδικής δουλειάς που κάνει στις γυναικείες φυλακές Διαβατόν από το 2007 μέχρι σήμερα μια ομάδα εθελοντών της ΜΚΟ ΕΛΛΗΝΙΟΝ που αποτελείται κυρίως από εκπαιδευτικούς.
«Δουλεύουμε πολλές φορές με διαφορετικά άτομα. Ρομά, βουλγάρες, ελληνίδες, μεγάλες σε ηλικία γυναίκες, νεαρές κοπέλες. Άλλες είναι μορφωμένες. Πολλές δεν ξέρουν καλά καλά ούτε να μιλούν ελληνικά. Κι όμως. Ένας πίνακας που βλέπουν, ένα ποίημα που θ ακούσουν , η επαφή με τις λέξεις , με μας είναι μια αφορμή για να ξεφύγουν από τη μονοτονία της φυλακής, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Τα ποιήματα, τα πεζά συγκεντρώνονται κάθε χρόνο και τυπώνονται σ ένα καλαίσθητο βιβλιαράκιΕίναι βάλσαμο για τις γυναίκες αυτές οι συναντήσεις. Ένα ξέσπασμα, μια πηγή έμπνευσης...δεν ξέρω. Το έχουν όμως ανάγκη. Μερικές φορές καταλαβαίνεις ότι η κατάσταση είναι τεταμένη, Μερικές δεν μπορούν να συγκεντρωθούν καθόλου...Περιμένουν να οδηγηθούν στο δικαστήριο. Να δούν στην αίθουσα τους δικούς τους. Να τους αγγίξουν το χέριή πάλι είναι μια αίτηση αποφυλάκισης που έχει απορριφθεί...μια άδεια» λέει η Θεοδώρα Λειψιστινού.
Σήμερα, στο θάλαμο 3 φουρτούνα:
Αιτήσεις διακοπής ποινών
Απορρίφθηκαν
Μάτωσα ματών
Μίλησα στη μάνα μου
Με τρία παιδιά στην αγκαλιά
Ήρθε από την Αρμενία
Κι ο επίλογος;
Τα δύο σκοτώθηκαν
Και εγώ, η κόρη της, στο θάλαμο 3
Παλεύω με φαντάσματα από το παρελθόν
Ψάχνω διαδρομές στο χάρτη
Αρμενία Ρωσία Γεωργία Ελλάδα.
Η ομάδα του ΕΛΛΗΝΙΟΝ Μαλαμπή Βαλάκου-Θεοδωρούδη, Δέσποινα Βενετούλια, Άννα Κάβουρα, Δημήτρης Κωστόπουλος και Θεοδώρα Λειψιστινού δούλεψαν και φέτος στις γυναικείες φυλακές Διαβατών το «εργαστήρι γλώσσας» χρησιμοποιώντας λέξεις όπως «ζωή, χαρά, δάκρυ, πόνος», ποίηση Καββαδία, Ελύτη, πίνακες ζωγραφικής και κυρίως τη φαντασία τους...
Το αποτέλεσμα ανθρώπων που πιάστηκαν από τις λέξεις για να εκφραστούν αποτυπώνεται στην έκδοση του ΕΛΛΗΝΙΟΝ «εκκωφαντικές σιωπές έγκλειστες συναντήσεις ΙΙ ποιήματα φυλακές Διαβατών 2010-2012
Ένα μικρό βιβλιαράκι , να χωρά ανάμεσα στα κάγκελα.Το φετεινό μάλιστα φιλοτέχνησε γραφιστικά ο εικαστικός Κωνσταντίνος Κουρκούτας .
Εμένα, μανούλα με έχει πάρει ένα καράβι. Και αυτό το καράβι με πάει μακριά σου...»
Η Χριστίνα υπαγόρευσε το κείμενο και ξεσπά σε λυγμούς. Τα χέρια της μέχρι ψηλά τους ώμους είναι χαρακωμένα. Ο Δ Κωστόπουλος προσπαθεί να την ηρεμήσει. Την βάζει να καθίσει δίπλα του, κοντά του...
Μια έφηβη σχεδόν Ρομά είναι. Το συνήθειό της εδώ στις φυλακές των Διαβατών είναι να καταπίνει νυχοκόπτες, ξυραφάκια, ακόμη και καρφιά άμα βρίσκει.
«Δε θέλω άλλο να ζω, κουράστηκα»λέει αλλά τώρα για λίγα λεπτά χαμογελά κάτω από το θαμπό φως καθώς ο κ Κωστόπουλος, πρώην εφέτης τής κάνει το πορτρέτο.
Εγώ και ο σάκος.
Όλη μου η ζωή , όλη μου η σιωπή χωρά μέσα σ αυτόν το φθαρμένο και παλιό μου σάκο. Ρούχα, βιβλία κι ένα σωρό παλιές φωτογραφίες είναι όλη μου η περιουσία .
Επτά χρόνια τώρα ταξιδέψαμε αμέτρητες φορές. Δρομολόγια Αθήνα-Θεσσαλονίκη και τ αντίθετο. Περάσαμε νύχτες βαριές σε κείνα τα ψηλοτάβανα ψυχρά δωμάτια που τα παράθυρα στάνουν ως τα ταβάνια και ο άνεμος τις νύχτες σφυρίζει στα κάγκελα...Εκεί που η μοναξιά γράφεται στους τοίχους με ονόματα σε διάφορες γλώσσες του κόσμου, εκεί που το τσιγάρο μοιράζεται ρουφηξιά στη ρουφηξιά, από στόμα σε στόμα. Εκεί που οι άνθρωποι τις νύχτες βγάζουν παράξενους ήχους στον ύπνο τους και τα βλέμματα είναι γεμάτα απορίες.Εκεί που δεν υπάρχει ούτε μαύρο ούτε άσπρο παρά μόνο γκρίζο.
Γκρίζο όπως ο πόνο, ο φόβος, η αποτυχία, η θλίψη, το τσιμέντο, η απομόνωση, τα κρατητήρια, τα ουρητήρια, τα δικαστήρια, οι αλυσίδες, οι χαμένες ελπίδες, τα κελιά, τα σύρματα, τα πέτρινα τείχη , τα σίδερα, το σήμερα. Μακρινό αβέβαιο το αύριο. Γι αυτό κι εγώ έβαψα το σάκο μου γαλάζιο και ζωγράφισα στον τοίχο μια θάλασσα που πάνω της πετάνε άσπρα πουλιά κι έναν χρυσό ολόχρυσο ήλιο που μου χαμογελάει κάθε πρωί»
Η Μαρίς γράφει καλά. Πεζά της κυρίως έχουν συμπεριληφθεί και στις δύο προηγούμενες εκδόσεις των «έγκλειστων συναντήσεων». Είναι το αποτέλεσμα της ομαδικής δουλειάς που κάνει στις γυναικείες φυλακές Διαβατόν από το 2007 μέχρι σήμερα μια ομάδα εθελοντών της ΜΚΟ ΕΛΛΗΝΙΟΝ που αποτελείται κυρίως από εκπαιδευτικούς.
«Δουλεύουμε πολλές φορές με διαφορετικά άτομα. Ρομά, βουλγάρες, ελληνίδες, μεγάλες σε ηλικία γυναίκες, νεαρές κοπέλες. Άλλες είναι μορφωμένες. Πολλές δεν ξέρουν καλά καλά ούτε να μιλούν ελληνικά. Κι όμως. Ένας πίνακας που βλέπουν, ένα ποίημα που θ ακούσουν , η επαφή με τις λέξεις , με μας είναι μια αφορμή για να ξεφύγουν από τη μονοτονία της φυλακής, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Τα ποιήματα, τα πεζά συγκεντρώνονται κάθε χρόνο και τυπώνονται σ ένα καλαίσθητο βιβλιαράκιΕίναι βάλσαμο για τις γυναίκες αυτές οι συναντήσεις. Ένα ξέσπασμα, μια πηγή έμπνευσης...δεν ξέρω. Το έχουν όμως ανάγκη. Μερικές φορές καταλαβαίνεις ότι η κατάσταση είναι τεταμένη, Μερικές δεν μπορούν να συγκεντρωθούν καθόλου...Περιμένουν να οδηγηθούν στο δικαστήριο. Να δούν στην αίθουσα τους δικούς τους. Να τους αγγίξουν το χέριή πάλι είναι μια αίτηση αποφυλάκισης που έχει απορριφθεί...μια άδεια» λέει η Θεοδώρα Λειψιστινού.
Σήμερα, στο θάλαμο 3 φουρτούνα:
Αιτήσεις διακοπής ποινών
Απορρίφθηκαν
Μάτωσα ματών
Μίλησα στη μάνα μου
Με τρία παιδιά στην αγκαλιά
Ήρθε από την Αρμενία
Κι ο επίλογος;
Τα δύο σκοτώθηκαν
Και εγώ, η κόρη της, στο θάλαμο 3
Παλεύω με φαντάσματα από το παρελθόν
Ψάχνω διαδρομές στο χάρτη
Αρμενία Ρωσία Γεωργία Ελλάδα.
Η ομάδα του ΕΛΛΗΝΙΟΝ Μαλαμπή Βαλάκου-Θεοδωρούδη, Δέσποινα Βενετούλια, Άννα Κάβουρα, Δημήτρης Κωστόπουλος και Θεοδώρα Λειψιστινού δούλεψαν και φέτος στις γυναικείες φυλακές Διαβατών το «εργαστήρι γλώσσας» χρησιμοποιώντας λέξεις όπως «ζωή, χαρά, δάκρυ, πόνος», ποίηση Καββαδία, Ελύτη, πίνακες ζωγραφικής και κυρίως τη φαντασία τους...
Το αποτέλεσμα ανθρώπων που πιάστηκαν από τις λέξεις για να εκφραστούν αποτυπώνεται στην έκδοση του ΕΛΛΗΝΙΟΝ «εκκωφαντικές σιωπές έγκλειστες συναντήσεις ΙΙ ποιήματα φυλακές Διαβατών 2010-2012
Ένα μικρό βιβλιαράκι , να χωρά ανάμεσα στα κάγκελα.Το φετεινό μάλιστα φιλοτέχνησε γραφιστικά ο εικαστικός Κωνσταντίνος Κουρκούτας .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ