… 70 χρόνια από το ηρωικό κατόρθωμα του Αντιτορπιλικού ¨ΑΔΡΙΑ¨
….22 Οκτωβρίου 1943…..στούς πολεμιστές του Αντιτορπιλικού ¨ Αδρια ¨ , στους γονείς μας …..
..που πολέμησαν τους …κατακτητές και τους προγόνους των δοσιλόγων …
ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ
Το Μαύρο Κουβάρι Κλωστή
Της Renee Χαραλαμπάκη
Εστια 25 Οκτωμβρίου 2001
Πανω στο ξυλινο ραφακι του μπουφέ της συγχωρημενης θειας μου , που κληρονομησα , στεκει , χρονια τωρα , ένα μεγαλο επαγγελματικό κουβαρι μαυρη κλωστή .
Στημενο μπρός από το καθρεπτη , αντανακλά μαυρίλα και θυμιζει παλιες δύσκολες Αθηναικες νυχτες . Δεν προκειται να περασω την κλωστή του στη βελόνα ουτε να ραψω ρυθμικα στη ραπτομηχανή μ΄αυτό . Θα ξετυλίξω μια ιστορία φοβου , ηρωισμού και αναμονης τον καιρό της κατοχής .
Το 41 μες στην μαυρίλα της Κατοχής ζουσα με τα ξαδελφια μου σε ένα μεγαλο περιβόλι στην Κολοκυνθού , απέναντι από το Καπνεργοστασιο , που ηταν τοτε αποθήκη φαρμάκων του Γερμανικού στρατού .
Ένα από τα ξαδέλφια μου , νέος τότε αξιωματικός του Π . Ναυτικού , ο Δημήτριος Μολυβάς , έφερνε συχνά στό σπίτι μας συναδέλφους του , με ολοφάνερη την πίκρα του ηττημένου αλλα και την θεληση της αντιστασεως .
Ένα χειμωνιατικο βραδυ ακουσαμε φασαρία στον δρόμο και στο φυλάκιο των Γερμανών . Την ιδια στιγμη ο ξαδελφος μου και ενας φιλος του όρμησαν από το υπόγειο στην ταρατσα , γνωριζαν ότι εκει στο κεφαλόσκυλο υπήρχε μια μεγαλη κρυπτη .
Σε λιγο η πορτα κτυπησε και στο ανοιγμα της ενας μεσηλικας Γερμανος φανταρος αντιμετωπισε τον νηφαλιο ηλικιωμενο πατερα μου που του άνοιγε , και τον ρωτησε αν μας χτυπησε κανεις την πορτα . Στην αρνηση του έφυγε , αλλά η περίπολος εψαξε σπιθαμη προς σπιθαμη το περιβόλι .
Μερικες μερες μετα , έφυγε ο ξαδελφός μου και ο φίλος του και ο ασυρματος με τον οποίον ειχαν το θρασος , τον ηρωισμό , να στελνουν μηνυματα κρυμμενοι στην ψηλή βλαστηση και 10 μέτρα περίπου από το φυλάκιο των Γερμανων . Από τότε δεν τον ξαναειδαμε .
Η μανα του και τα αδέλφια του ειχαν νεα του αραιά και που και τον περιμενανε . Αλλά πέρασαν χρόνια και ξέραμε ότι αν γυρίσει , θα γυρίσει με τη Λευτερία .
Όταν ήρθε πράγματι η ελευθερία στις 14 Οκτωβρίου του 1944 , το απόγευμα ήρθαν στο Τουρκολίμανο πλοία του Ελληνικού Στόλου , αφου πρωτα ειχαν ανοιξει διαυλο τα ναρκαλιευτικά . Ηταν μια βαρεια φθινοπωρημενη μερα με πυκνη συννεφιά , κρυο, και τρικυμια , που αγκυροβολησε ο λαβωμενος ΄ Αδρίας ¨ στο Τουρκολίμανο . Ενώ οι ναρκες σκάγανε στα ανοιχτα και έδερνε το κυμα την προκυμαία , τα ξαδελφια μου και εγω μπηκαμε σ΄ένα καικι μαζι με άλλους και γυροφεραμε με θαυμασμό τον θρύλο , τον σακατεμένο ¨¨ Αδρία ¨ . Ξεραμε ότι ήδη ο Μήτσος ηταν μεσα .
Εκεινο το βραδυ ηρθε σπίτι ο Μητσος ( Δημητριος Μολυβας ) με μια μοναδική μικρη βαλίτσα . Γυρισε κοντα στην ηλικιωμένη ταλαιπωρημενη μητερα του , που και πως και πως τον καρτερούσε και ανθησε στο προσωπό της το χαμόγελο . Το άλλο βραδυ , όταν καπως ησυχασαμε , ο Μητσος μας έδειξε το μαυρο κουβαρι και μας διηγηθηκε την ιστορια του
… καπου το ¨ 41 , τα πληρωματα του Π . Ναυτικού ειχαν λάβει κρυφή διαταγη να περασουν στην Τουρκια και από εκει στην Αιγυπτο για να συνεχισουν τον αγωνα . Χρειαστηκε καποιος καιρός για να οργανωθεί το θεμα - μα εγινε , είπε , σωστά και γρηγορα και η μια μετα την άλλη , εφευγαν οι αποστολές
… ετσι ο Δ. Μολυβας , καποια μερα επιβιβαστηκε στο παλιο λεωφορείο με προορισμο την Ευβοια , ντυμενος απλά χωριατικα και φορτωμένος είδη ραπτικής και με αλλά μικροαντικειμενα . Υπήρχαν και αλλοι φτωχοί πραματευτάδες μαζι με τον ιδιο προορισμό . Δεν θυμαμαι αν ειχαν πλαστές ταυτότητες
Εμπρος στο σωφερ , διπλα , που σιγουρα ήξερε τι έκανε , καθοτανε μια γλυκια , ζωηρή , όμορφη κοπέλλα που μαζι με χαμογελα και σπαστα Ιταλικά ¨ τα εριχνε ¨ κοινώς στους εκάστοτε Ιταλούς ελέγχοντες , και το λεωφορείο τραβουσε τον δρομο του . Τελικά , ω του θαυματος , φτασανε σε καποιο σημειο στη Ραφηνα και στο σημείο επιβιβασεως , νυχτα τους περίμενε το καίκι . Εκει τους χωσανε στο εσωτερικό του σκαφους μαζι με τα διχτυα ,και φτασανε στη Τουρκια . Λιγο πριν πιασει τελικά στερια ο Μητσος , πέταξε την πραμάτεια του στη θάλασσα και κρατησε ένα ασπρο και ένα μαυρό κουβαρι κλωστή για ατομική χρήση .
Το μαύρο κουβαρι κλωστή συντροφευσε τον Μητσο σε όλη του την καριέρα στην Αιγυπτο , στα αντιτορπιλλικα ¨ Β Γεωργιος ¨ , ¨ Αετό ¨ και στο θρυλικό ¨ Αδρία ¨
Όταν ο ¨¨ ΑΔΡΙΑΣ¨ χτυπηθηκε στις 22 Οκτωβρίου 43 , κάπου στην Ανατολική Μεσόγειο και έμεινε μισός , ο Αξκος Δημητριος Μολυβας , υπευθυνος μηχανικός – ηλεκτρολογος του πλοιου, επεσε στη δεξαμενη πετρελαιου αυτού του Αντιτορπιλικού προσπαθωντας να επαναλειτουργησει την παροχη αυτού ώστε να επισκευασθεί η μηχανη και να επανελθει ο ηλεκτρισμος του σκάφους . Ετσι αυτός και οι άλλοι Ηρωες με τον θαυμασιο και Ηρωικό κυβερνητη Τούμπα επέστρεψαν ενδοξα τελικά με το πλοιο στην Αλεξανδρεια .
Το μαυρο κουβαρι που τον ακολουθησε πάντα , κατι σαν φυλακας , σκοπευω να το δωσω στον υιον του , Αξιωματικό των Ελληνικών Ενόπλων Δυναμεων , ως ένα τεκμήριον μνήμης ηρώων….
….22 Οκτωβρίου 1943…..στούς πολεμιστές του Αντιτορπιλικού ¨ Αδρια ¨ , στους γονείς μας …..
..που πολέμησαν τους …κατακτητές και τους προγόνους των δοσιλόγων …
ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ
Το Μαύρο Κουβάρι Κλωστή
Της Renee Χαραλαμπάκη
Εστια 25 Οκτωμβρίου 2001
Πανω στο ξυλινο ραφακι του μπουφέ της συγχωρημενης θειας μου , που κληρονομησα , στεκει , χρονια τωρα , ένα μεγαλο επαγγελματικό κουβαρι μαυρη κλωστή .
Στημενο μπρός από το καθρεπτη , αντανακλά μαυρίλα και θυμιζει παλιες δύσκολες Αθηναικες νυχτες . Δεν προκειται να περασω την κλωστή του στη βελόνα ουτε να ραψω ρυθμικα στη ραπτομηχανή μ΄αυτό . Θα ξετυλίξω μια ιστορία φοβου , ηρωισμού και αναμονης τον καιρό της κατοχής .
Το 41 μες στην μαυρίλα της Κατοχής ζουσα με τα ξαδελφια μου σε ένα μεγαλο περιβόλι στην Κολοκυνθού , απέναντι από το Καπνεργοστασιο , που ηταν τοτε αποθήκη φαρμάκων του Γερμανικού στρατού .
Ένα από τα ξαδέλφια μου , νέος τότε αξιωματικός του Π . Ναυτικού , ο Δημήτριος Μολυβάς , έφερνε συχνά στό σπίτι μας συναδέλφους του , με ολοφάνερη την πίκρα του ηττημένου αλλα και την θεληση της αντιστασεως .
Ένα χειμωνιατικο βραδυ ακουσαμε φασαρία στον δρόμο και στο φυλάκιο των Γερμανών . Την ιδια στιγμη ο ξαδελφος μου και ενας φιλος του όρμησαν από το υπόγειο στην ταρατσα , γνωριζαν ότι εκει στο κεφαλόσκυλο υπήρχε μια μεγαλη κρυπτη .
Σε λιγο η πορτα κτυπησε και στο ανοιγμα της ενας μεσηλικας Γερμανος φανταρος αντιμετωπισε τον νηφαλιο ηλικιωμενο πατερα μου που του άνοιγε , και τον ρωτησε αν μας χτυπησε κανεις την πορτα . Στην αρνηση του έφυγε , αλλά η περίπολος εψαξε σπιθαμη προς σπιθαμη το περιβόλι .
Μερικες μερες μετα , έφυγε ο ξαδελφός μου και ο φίλος του και ο ασυρματος με τον οποίον ειχαν το θρασος , τον ηρωισμό , να στελνουν μηνυματα κρυμμενοι στην ψηλή βλαστηση και 10 μέτρα περίπου από το φυλάκιο των Γερμανων . Από τότε δεν τον ξαναειδαμε .
Η μανα του και τα αδέλφια του ειχαν νεα του αραιά και που και τον περιμενανε . Αλλά πέρασαν χρόνια και ξέραμε ότι αν γυρίσει , θα γυρίσει με τη Λευτερία .
Όταν ήρθε πράγματι η ελευθερία στις 14 Οκτωβρίου του 1944 , το απόγευμα ήρθαν στο Τουρκολίμανο πλοία του Ελληνικού Στόλου , αφου πρωτα ειχαν ανοιξει διαυλο τα ναρκαλιευτικά . Ηταν μια βαρεια φθινοπωρημενη μερα με πυκνη συννεφιά , κρυο, και τρικυμια , που αγκυροβολησε ο λαβωμενος ΄ Αδρίας ¨ στο Τουρκολίμανο . Ενώ οι ναρκες σκάγανε στα ανοιχτα και έδερνε το κυμα την προκυμαία , τα ξαδελφια μου και εγω μπηκαμε σ΄ένα καικι μαζι με άλλους και γυροφεραμε με θαυμασμό τον θρύλο , τον σακατεμένο ¨¨ Αδρία ¨ . Ξεραμε ότι ήδη ο Μήτσος ηταν μεσα .
Εκεινο το βραδυ ηρθε σπίτι ο Μητσος ( Δημητριος Μολυβας ) με μια μοναδική μικρη βαλίτσα . Γυρισε κοντα στην ηλικιωμένη ταλαιπωρημενη μητερα του , που και πως και πως τον καρτερούσε και ανθησε στο προσωπό της το χαμόγελο . Το άλλο βραδυ , όταν καπως ησυχασαμε , ο Μητσος μας έδειξε το μαυρο κουβαρι και μας διηγηθηκε την ιστορια του
… καπου το ¨ 41 , τα πληρωματα του Π . Ναυτικού ειχαν λάβει κρυφή διαταγη να περασουν στην Τουρκια και από εκει στην Αιγυπτο για να συνεχισουν τον αγωνα . Χρειαστηκε καποιος καιρός για να οργανωθεί το θεμα - μα εγινε , είπε , σωστά και γρηγορα και η μια μετα την άλλη , εφευγαν οι αποστολές
… ετσι ο Δ. Μολυβας , καποια μερα επιβιβαστηκε στο παλιο λεωφορείο με προορισμο την Ευβοια , ντυμενος απλά χωριατικα και φορτωμένος είδη ραπτικής και με αλλά μικροαντικειμενα . Υπήρχαν και αλλοι φτωχοί πραματευτάδες μαζι με τον ιδιο προορισμό . Δεν θυμαμαι αν ειχαν πλαστές ταυτότητες
Εμπρος στο σωφερ , διπλα , που σιγουρα ήξερε τι έκανε , καθοτανε μια γλυκια , ζωηρή , όμορφη κοπέλλα που μαζι με χαμογελα και σπαστα Ιταλικά ¨ τα εριχνε ¨ κοινώς στους εκάστοτε Ιταλούς ελέγχοντες , και το λεωφορείο τραβουσε τον δρομο του . Τελικά , ω του θαυματος , φτασανε σε καποιο σημειο στη Ραφηνα και στο σημείο επιβιβασεως , νυχτα τους περίμενε το καίκι . Εκει τους χωσανε στο εσωτερικό του σκαφους μαζι με τα διχτυα ,και φτασανε στη Τουρκια . Λιγο πριν πιασει τελικά στερια ο Μητσος , πέταξε την πραμάτεια του στη θάλασσα και κρατησε ένα ασπρο και ένα μαυρό κουβαρι κλωστή για ατομική χρήση .
Το μαύρο κουβαρι κλωστή συντροφευσε τον Μητσο σε όλη του την καριέρα στην Αιγυπτο , στα αντιτορπιλλικα ¨ Β Γεωργιος ¨ , ¨ Αετό ¨ και στο θρυλικό ¨ Αδρία ¨
Όταν ο ¨¨ ΑΔΡΙΑΣ¨ χτυπηθηκε στις 22 Οκτωβρίου 43 , κάπου στην Ανατολική Μεσόγειο και έμεινε μισός , ο Αξκος Δημητριος Μολυβας , υπευθυνος μηχανικός – ηλεκτρολογος του πλοιου, επεσε στη δεξαμενη πετρελαιου αυτού του Αντιτορπιλικού προσπαθωντας να επαναλειτουργησει την παροχη αυτού ώστε να επισκευασθεί η μηχανη και να επανελθει ο ηλεκτρισμος του σκάφους . Ετσι αυτός και οι άλλοι Ηρωες με τον θαυμασιο και Ηρωικό κυβερνητη Τούμπα επέστρεψαν ενδοξα τελικά με το πλοιο στην Αλεξανδρεια .
Το μαυρο κουβαρι που τον ακολουθησε πάντα , κατι σαν φυλακας , σκοπευω να το δωσω στον υιον του , Αξιωματικό των Ελληνικών Ενόπλων Δυναμεων , ως ένα τεκμήριον μνήμης ηρώων….
ΕΧΘΡΟΣ ΕΝ ΟΨΕΙ
Ιωαννου Ν. Τουμπα
ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΥ
¨¨-----¨ 22 Οκτωβρίου 1943 …Ωρα 21. 56 , ακριβώς ..
…παραπλευρως του ¨ ΑΔΡΙΑ ¨ συμπλέει το Αγγλικό ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ …
… εστεκόμουν εις την συνηθισμένη θεσιν μου κατά την μάχην. Εμπρος και εις το μέσον της ανω γεφυρας , δίπλα εις την γυροπυξίδα και ακουμπουσα εις τον φωταγωγόν του πηδαλίου , όταν αιφνης μια ισχυρότατη διπλή δόνησις , συνεκλονισε το πλοίον.
Μόλις επροφθασα να διερωτηθώ τι συμβαίνει , όταν αισθανομαι ότι τινασσομαι εις τον αέρα , ενώ αμεσως κατοπιν μια τρομερη πίεσις , με εκσφενδονιζει αποτόμως προς τα κάτω και με κτυπά βαρυν , οριζοντιως με το στηθος , εις το κατω πάτωμα της γεφυρας . Μόλις εστερεωθην εις τους πόδας μου , αντελήφθην ότι ειχα διαφορα τραυματα .
Με τη πρωτη ματια βλέπω τα δυο πυροβολα του Α Πύργου , να υψωνωνται όρθια επάνω εις την γεφυρα και ακριβως εις την θέσιν που εστεκόμουν προ ολίγου .
Αμεσως αντελήφθην ,ότι είχε τιναχθή εις τον αέρα ή πρωρα και ότι το πλοιον είχε κοπή εις τα δυο .
Σκυβω από την γέφυραν για να δω την πρωραν και βλέπω την θάλασσαν.!
Δεν υπήρχε πλέον πρωρα ! Σωματα είναι πεταμένα εδώ και εκεί….
..το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ μας πλησιαζει βραδεως και ο Καπταιν Ντη , ο Ραιτ , μας μεταδιδει δια φωνής το ακόλουθο σημα : << Κρατησατε . Θα σας πλευρίσω να παραλάβω το πληρωμα σας . Κατόπιν να βυθισθει το πλοίον >>.
Τι ! Να βουλιαξω τον ¨ Αδρια ¨ το καραβι μου ! Θα αστειευται φαίνεται !!!.
Η διαταγή είναι η μονη , που δεν σκεπτομαι να εκτελεσω .. Θα προσπαθησω να φθασωμεν εις τα Τουρκικα παράλια.
Ιωαννου Ν. Τουμπα
ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΥ
¨¨-----¨ 22 Οκτωβρίου 1943 …Ωρα 21. 56 , ακριβώς ..
…παραπλευρως του ¨ ΑΔΡΙΑ ¨ συμπλέει το Αγγλικό ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ …
… εστεκόμουν εις την συνηθισμένη θεσιν μου κατά την μάχην. Εμπρος και εις το μέσον της ανω γεφυρας , δίπλα εις την γυροπυξίδα και ακουμπουσα εις τον φωταγωγόν του πηδαλίου , όταν αιφνης μια ισχυρότατη διπλή δόνησις , συνεκλονισε το πλοίον.
Μόλις επροφθασα να διερωτηθώ τι συμβαίνει , όταν αισθανομαι ότι τινασσομαι εις τον αέρα , ενώ αμεσως κατοπιν μια τρομερη πίεσις , με εκσφενδονιζει αποτόμως προς τα κάτω και με κτυπά βαρυν , οριζοντιως με το στηθος , εις το κατω πάτωμα της γεφυρας . Μόλις εστερεωθην εις τους πόδας μου , αντελήφθην ότι ειχα διαφορα τραυματα .
Με τη πρωτη ματια βλέπω τα δυο πυροβολα του Α Πύργου , να υψωνωνται όρθια επάνω εις την γεφυρα και ακριβως εις την θέσιν που εστεκόμουν προ ολίγου .
Αμεσως αντελήφθην ,ότι είχε τιναχθή εις τον αέρα ή πρωρα και ότι το πλοιον είχε κοπή εις τα δυο .
Σκυβω από την γέφυραν για να δω την πρωραν και βλέπω την θάλασσαν.!
Δεν υπήρχε πλέον πρωρα ! Σωματα είναι πεταμένα εδώ και εκεί….
..το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ μας πλησιαζει βραδεως και ο Καπταιν Ντη , ο Ραιτ , μας μεταδιδει δια φωνής το ακόλουθο σημα : << Κρατησατε . Θα σας πλευρίσω να παραλάβω το πληρωμα σας . Κατόπιν να βυθισθει το πλοίον >>.
Τι ! Να βουλιαξω τον ¨ Αδρια ¨ το καραβι μου ! Θα αστειευται φαίνεται !!!.
Η διαταγή είναι η μονη , που δεν σκεπτομαι να εκτελεσω .. Θα προσπαθησω να φθασωμεν εις τα Τουρκικα παράλια.
.. το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ γυρίζει δια να μας πλησιασει και παραλαβη τους τραυματιες μας .
Ευρισκετο εις απόστασιν 200 περίπου υαρδων από της δεξιας μας πλευρας και παρακολουθουσα τους χειρισμους του , όταν αιφνης εις τας 22.10 ακριβώς , μια τρομακτική έκρηξις σημειουται επι του ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨
Ακουεται ενας δυνατος απαισιος συριγμος , που τελειωνει με μια βροντήν , ενώ συγχρόνως μια λάμψις ,που υπερβαινει τα 100 μέτρα ύψος , μας δειχνει το τέλος του ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ .
Το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ τινασσεται εις τον αερα και το πλοιον εξαφανιζεται αστραπιαιως προ των οφθαλμων μας , ενώ αναβει και καιει λαμπρως το πετρελαιόν του .
Παει το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ ! Παει ο Ραιτ !.. ¨
…επειδή ο "Αδρίας" άρχισε να βάζει νερά, ο κυβερνήτης του αποφάσισε να απομακρυνθεί τάχιστα και με ταχύτητα έξι κόμβων, προσεγγίζοντας τις τουρκικές ακτές, όπου προσάραξε ομαλά, στην αμμώδη ακτή του μυχού του όρμου του Γκιουμουσλουκ
, έχοντας διανύσει σε περίπου τρεις ώρες (2 ώρες και 50 λεπτά), απόσταση 15 μιλίων από το σημείο της προσκρούσεως στην γερμανική νάρκη...
Στην διάρκεια αυτού του πλου, ο γιατρός του "Αδρία", ανθυποπλοίαρχος Καποδίστριας, επέδενε τα τραύματα των τραυματιών, υπό πρωτόγονες συνθήκες. Δύο τραυματίες, ο σημαιοφόρος Θέμελης και ο δίοπος Χαβιάρας, απεγκλωβίστηκαν από τα συντρίμμια της κομμένης πρώρας, μόνο μετά την προσάραξη του πλοίου!...
Το ηθικό των ανδρών, ήταν εξαιρετικά υψηλό. Μοναδικό παράδειγμα θάρρους και υψηλού πνεύματος θυσίας, ήταν η περίπτωση του δίοπος μηχανικού Παπαφραντζέσκου, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρότατα στο αριστερό χέρι του, και ο γιατρός Καποδίστριας, ήταν υποχρεωμένος να του το κόψει κάτω από τον αγκώνα, χωρίς αναισθητικό. Όταν ο τραυματίας Παπαφραντζέσκος αντιλήφθηκε τον κυβερνήτη, να εισέρχεται στο χώρο της "χειρουργικής επεμβάσεως", γυρνάει και λέει στον Κυβερνήτη του, για να του δώσει θάρρος: << Μη στεναχωριέστε, κύριε Κυβερνήτα. Καλά είμαι. Τι είναι ένα χέρι για την Πατρίδα; Τίποτα!>>. Πραγματικά, μοναδικές στιγμές!....
1η Δεκεμβριου 1943
…… στις 21.00 το δραδυ επειτα από επισκευές, που διήρκεσαν περίπου 40 μέρες, ο "Αδρίας" ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής, πλέοντας με την πρύμη του. .Το πιο σπουδαιο ηταν ότι ο Τουμπας δεν εγκατελειψε το καραβι του . Το φερε με << χτισμενη >> τη πρωρη σιγα σιγα στην Μεσογειο , χωρις καμμια καλυψη , διασχιζει 700 ναυτικα μιλια και φτανει στην Αλεξανδρεια , ανημερα του Αγιου Νικολαου , προστατη των Ναυτικών .
6η Δεκεμβριου 1943
…… 14.08 το μεσημερι , το εναπομείναν τμήμα του θρυλικού "Αδρία" εισήρχετο περήφανα στο λιμάνι-ναύσταθμο της Αλεξανδρείας. Ημιθεοι – κυβερνητες και πληρωμα –σ΄ένα καραβι φαντασμα . Υποδοχη μοναδική στην ιστορια Ψηλά, στον κεντρικό ιστό του, έφερε αναπεπταμένη τη μεταξωτή ελληνική σημαία, υπό τους θριαμβευτικούς συριγμούς του συνόλου των βρεταννικών, ελληνικών και λοιπών συμμαχικών πλοίων που είχαν παραταχθεί για να τιμήσουν το αντιτορπιλικό μας, που κατάφερε ένα ηρωϊκό ταξίδι επιστροφής, αδιανόητο για όλους, αλλά αντάξιο της Ελληνικης Ναυτοσυνης
Το κατορθωμα αυτό εχαιρετισθη με τοσον ενθουσιασμον από τους ελληνικούς και συμμαχικούς κυκλους , ειναι ενδεικτικό της αξιας των ναυτικών μας οσον και της ναυπηγικής τεχνης των Βρεττανικων Ναυπηγείων .Ο κυβερνητης , οι Αξιωματικοί και το πληρωμα του μετεβαλον τον μυθον σε πραγματικοτητα
Ευρισκετο εις απόστασιν 200 περίπου υαρδων από της δεξιας μας πλευρας και παρακολουθουσα τους χειρισμους του , όταν αιφνης εις τας 22.10 ακριβώς , μια τρομακτική έκρηξις σημειουται επι του ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨
Ακουεται ενας δυνατος απαισιος συριγμος , που τελειωνει με μια βροντήν , ενώ συγχρόνως μια λάμψις ,που υπερβαινει τα 100 μέτρα ύψος , μας δειχνει το τέλος του ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ .
Το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ τινασσεται εις τον αερα και το πλοιον εξαφανιζεται αστραπιαιως προ των οφθαλμων μας , ενώ αναβει και καιει λαμπρως το πετρελαιόν του .
Παει το ¨ ΧΑΙΡΓΟΥΩΡΘ ¨ ! Παει ο Ραιτ !.. ¨
…επειδή ο "Αδρίας" άρχισε να βάζει νερά, ο κυβερνήτης του αποφάσισε να απομακρυνθεί τάχιστα και με ταχύτητα έξι κόμβων, προσεγγίζοντας τις τουρκικές ακτές, όπου προσάραξε ομαλά, στην αμμώδη ακτή του μυχού του όρμου του Γκιουμουσλουκ
, έχοντας διανύσει σε περίπου τρεις ώρες (2 ώρες και 50 λεπτά), απόσταση 15 μιλίων από το σημείο της προσκρούσεως στην γερμανική νάρκη...
Στην διάρκεια αυτού του πλου, ο γιατρός του "Αδρία", ανθυποπλοίαρχος Καποδίστριας, επέδενε τα τραύματα των τραυματιών, υπό πρωτόγονες συνθήκες. Δύο τραυματίες, ο σημαιοφόρος Θέμελης και ο δίοπος Χαβιάρας, απεγκλωβίστηκαν από τα συντρίμμια της κομμένης πρώρας, μόνο μετά την προσάραξη του πλοίου!...
Το ηθικό των ανδρών, ήταν εξαιρετικά υψηλό. Μοναδικό παράδειγμα θάρρους και υψηλού πνεύματος θυσίας, ήταν η περίπτωση του δίοπος μηχανικού Παπαφραντζέσκου, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρότατα στο αριστερό χέρι του, και ο γιατρός Καποδίστριας, ήταν υποχρεωμένος να του το κόψει κάτω από τον αγκώνα, χωρίς αναισθητικό. Όταν ο τραυματίας Παπαφραντζέσκος αντιλήφθηκε τον κυβερνήτη, να εισέρχεται στο χώρο της "χειρουργικής επεμβάσεως", γυρνάει και λέει στον Κυβερνήτη του, για να του δώσει θάρρος: << Μη στεναχωριέστε, κύριε Κυβερνήτα. Καλά είμαι. Τι είναι ένα χέρι για την Πατρίδα; Τίποτα!>>. Πραγματικά, μοναδικές στιγμές!....
1η Δεκεμβριου 1943
…… στις 21.00 το δραδυ επειτα από επισκευές, που διήρκεσαν περίπου 40 μέρες, ο "Αδρίας" ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής, πλέοντας με την πρύμη του. .Το πιο σπουδαιο ηταν ότι ο Τουμπας δεν εγκατελειψε το καραβι του . Το φερε με << χτισμενη >> τη πρωρη σιγα σιγα στην Μεσογειο , χωρις καμμια καλυψη , διασχιζει 700 ναυτικα μιλια και φτανει στην Αλεξανδρεια , ανημερα του Αγιου Νικολαου , προστατη των Ναυτικών .
6η Δεκεμβριου 1943
…… 14.08 το μεσημερι , το εναπομείναν τμήμα του θρυλικού "Αδρία" εισήρχετο περήφανα στο λιμάνι-ναύσταθμο της Αλεξανδρείας. Ημιθεοι – κυβερνητες και πληρωμα –σ΄ένα καραβι φαντασμα . Υποδοχη μοναδική στην ιστορια Ψηλά, στον κεντρικό ιστό του, έφερε αναπεπταμένη τη μεταξωτή ελληνική σημαία, υπό τους θριαμβευτικούς συριγμούς του συνόλου των βρεταννικών, ελληνικών και λοιπών συμμαχικών πλοίων που είχαν παραταχθεί για να τιμήσουν το αντιτορπιλικό μας, που κατάφερε ένα ηρωϊκό ταξίδι επιστροφής, αδιανόητο για όλους, αλλά αντάξιο της Ελληνικης Ναυτοσυνης
Το κατορθωμα αυτό εχαιρετισθη με τοσον ενθουσιασμον από τους ελληνικούς και συμμαχικούς κυκλους , ειναι ενδεικτικό της αξιας των ναυτικών μας οσον και της ναυπηγικής τεχνης των Βρεττανικων Ναυπηγείων .Ο κυβερνητης , οι Αξιωματικοί και το πληρωμα του μετεβαλον τον μυθον σε πραγματικοτητα
..ένα καράβι η Ελλάς σάν τόν << Αδρία >> , ( πού έπεσε εσκεμμένα, σε Ναρκοπέδιο…)
δέν πρέπει να βυθιστεί !! , δέν πρέπει να μείνει στο << Γκιουμουσλούκ >> …. !!...
…..πρέπει να βρεί την << Αλεξανδρειά της >>…
δέν πρέπει να βυθιστεί !! , δέν πρέπει να μείνει στο << Γκιουμουσλούκ >> …. !!...
…..πρέπει να βρεί την << Αλεξανδρειά της >>…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ