Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το πυρηνικό καύσιμο διατηρεί σε μεγάλο βαθμό την κρυσταλλική του δομή, όμως η παραμένουσα ραδιενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί κίνδυνο.
Τέσσερις δεκαετίες μετά την πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ, μικροσκοπικά θραύσματα από τον κατεστραμμένο αντιδραστήρα εξακολουθούν να αποκαλύπτουν στοιχεία για το τι συνέβη το 1986, αλλά και για το πώς συμπεριφέρονται τα επικίνδυνα υλικά στο πέρασμα του χρόνου.
Μια νέα επιστημονική ανάλυση έξι ραδιενεργών σωματιδίων έφερε στο φως ένα εύρημα που εξέπληξε τους ερευνητές: η εσωτερική κρυσταλλική δομή του πυρηνικού καυσίμου παραμένει σε μεγάλο βαθμό άθικτη, παρά τις δεκαετίες έκθεσης στο περιβάλλον.
Τα έξι μικροσκοπικά θραύσματα
Την έρευνα πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Leibniz του Ανόβερου και το Κέντρο Helmholtz της Δρέσδης-Ρόσεντορφ στη Γερμανία. Στο επίκεντρο βρέθηκαν έξι σωματίδια πυρηνικού καυσίμου, με μεγέθη που κυμαίνονται από μόλις 8 έως 50 μικρόμετρα. Για να γίνει αντιληπτή η κλίμακά τους, πρόκειται για θραύσματα μικρότερα από το πάχος μιας ανθρώπινης τρίχας.
Οι ερευνητές εξέτασαν τα δείγματα με τη βοήθεια ισχυρών ακτίνων Χ σε ειδική επιστημονική εγκατάσταση στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας.
Η μέθοδος επέτρεψε στους επιστήμονες να αναγνωρίσουν διαφορετικές ενώσεις οξειδίων του ουρανίου, καθώς και φάσεις που περιέχουν ζιρκόνιο. Το σημαντικότερο εύρημα ήταν ότι ορισμένες από τις δομές του καυσίμου, μεταξύ αυτών εκείνες που σχετίζονται με τα οξείδια UO₂ και U₄O₉, έχουν διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό παρά τη μακρά παραμονή τους στο περιβάλλον.
Γιατί έχει σημασία η σταθερότητα
Η ανακάλυψη έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή οι επιστήμονες προσπαθούν εδώ και χρόνια να κατανοήσουν πόσο γρήγορα αλλοιώνονται τα σωματίδια που διασκορπίστηκαν μετά την καταστροφή του αντιδραστήρα. Η συμπεριφορά τους επηρεάζει το πόσο εύκολα μπορούν να απελευθερωθούν ραδιενεργές ουσίες στο έδαφος και στα υπόγεια ύδατα.
Η διατήρηση της κρυσταλλικής δομής υποδηλώνει ότι ορισμένα σωματίδια ενδέχεται να συγκρατούν στο εσωτερικό τους προϊόντα πυρηνικής σχάσης και άλλα επικίνδυνα στοιχεία. Με άλλα λόγια, το ίδιο το υλικό μπορεί να λειτουργεί ως ένα είδος φυσικού περιβλήματος, περιορίζοντας ενδεχομένως την απελευθέρωση ορισμένων ραδιενεργών ουσιών.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι τα σωματίδια έχουν καταστεί ακίνδυνα. Εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα ραδιενεργά, ενώ η εισπνοή μολυσμένης σκόνης μπορεί να προκαλέσει σοβαρή έκθεση στην ακτινοβολία. Η χημική σταθερότητα και ο ραδιολογικός κίνδυνος είναι διαφορετικά ζητήματα και δεν πρέπει να συγχέονται.
Τα όρια της έρευνας
Οι ίδιοι οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα συμπεράσματα χρειάζονται προσοχή. Η ανάλυση αφορούσε μόλις έξι σωματίδια, τα οποία προέρχονταν από δύο διαφορετικές τοποθεσίες. Κάθε θραύσμα έχει τη δική του σύσταση και δομή, επομένως δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι όλα τα ραδιενεργά κατάλοιπα της περιοχής συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.
Επιπλέον, η διατήρηση της δομής των συγκεκριμένων δειγμάτων δεν αποδεικνύει από μόνη της πόση ραδιενέργεια έχει απελευθερωθεί στο περιβάλλον κατά τη διάρκεια των τελευταίων 40 ετών. Για ασφαλέστερες εκτιμήσεις απαιτούνται περισσότερα δείγματα από διαφορετικές περιοχές, καθώς και περαιτέρω μετρήσεις.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Hazardous Materials και μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση των μοντέλων που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της περιβαλλοντικής ρύπανσης και τη διαχείριση πυρηνικών καταλοίπων.
Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα είναι πόσο θα διατηρηθεί αυτή η σταθερότητα και αν τα σωματίδια θα συνεχίσουν να συγκρατούν τις ραδιενεργές ουσίες στο εσωτερικό τους. Η έρευνα προσφέρει ένα σημαντικό νέο στοιχείο, αλλά δεν αρκεί για να προβλέψει τη συμπεριφορά τους για τις επόμενες δεκαετίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ