Μια ιστορική μέτρηση για την κατανόηση των πρώτων στιγμών του Σύμπαντος πραγματοποίησε διεθνής ομάδα ερευνητών, υπολογίζοντας με πρωτοφανή ακρίβεια την ποσότητα ηλίου που δημιουργήθηκε στα πρώτα πέντε λεπτά μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.
Οι επιστήμονες, μέσα από μια σειρά πέντε επιστημονικών εργασιών που δημοσιεύθηκαν στο έγκριτο περιοδικό The Astrophysical Journal, αξιοποίησαν συνολικά 130 ώρες συνεχών παρατηρήσεων με το ισχυρό τηλεσκόπιο Large Binocular Telescope. Η προσπάθεια περιόρισε την αβεβαιότητα της συγκεκριμένης κοσμολογικής παραμέτρου μόλις στο 0,5%, επίδοση περίπου τρεις φορές καλύτερη από τα προηγούμενα δεδομένα.
Το αρχέγονο ήλιο και τα ίχνη των πρώτων στιγμών
Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης περιγράφει την απαρχή της διαστολής του Σύμπαντος από μια κατάσταση εξαιρετικά υψηλής πυκνότητας και θερμοκρασίας, πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια.
Η θεωρία στηρίζεται παραδοσιακά σε τρεις βασικούς πυλώνες: στη διαστολή του Σύμπαντος, στην κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου και στην αφθονία των ελαφρών στοιχείων, όπως το ήλιο και το δευτέριο.
Το ήλιο, ωστόσο, δεν είχε μέχρι σήμερα μελετηθεί με την ίδια ακρίβεια που έχει επιτευχθεί για άλλες κοσμολογικές παραμέτρους. Για να ξεπεράσουν αυτό το εμπόδιο, οι ερευνητές δεν ακολούθησαν τις παραδοσιακές μεθόδους, οι οποίες βασίζονται στην παρατήρηση μεγάλου αριθμού γαλαξιών και στην εξαγωγή συμπερασμάτων για την αρχική ποσότητα ηλίου.
Αντίθετα, επικεντρώθηκαν σε μόλις 15 εξαιρετικά μακρινούς γαλαξίες, οι οποίοι συγκαταλέγονται στους μικρότερους και χημικά πιο «παρθένους» που έχουν εντοπιστεί. Η σύνθεσή τους έχει εξελιχθεί ελάχιστα και έτσι θεωρούνται ουσιαστικά κοσμικές «χρονοκάψουλες», διατηρώντας στοιχεία που παραπέμπουν στις συνθήκες του νεαρού Σύμπαντος.
Ανέλυσαν περισσότερες από 25 φασματικές γραμμές
Για την ανάλυση των δεδομένων χρησιμοποιήθηκαν προηγμένα φασματογράφια που κατασκευάστηκαν στο Ohio State University. Οι ερευνητές εξέτασαν ταυτόχρονα περισσότερες από 10 φασματικές γραμμές του ηλίου και 15 γραμμές του υδρογόνου.
Η λεπτομερής αυτή διαδικασία επέτρεψε στην ομάδα να συνυπολογίσει μικρές συστηματικές επιδράσεις, οι οποίες θεωρούνταν αμελητέες σε παλαιότερες μετρήσεις, αλλά αποκτούν ιδιαίτερη σημασία όταν ο στόχος είναι ακρίβεια μικρότερη του 1%.
«Πρόκειται για ένα πείραμα φυσικής μεγάλης κλίμακας και μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της 40χρονης καριέρας μου», δήλωσε ο Evan Skillman, διακεκριμένος καθηγητής στη Σχολή Φυσικής και Αστρονομίας του Πανεπιστημίου της Μινεσότα.
Όπως εξήγησε, η συγκεκριμένη μέτρηση αποτελεί έναν θεμελιώδη αριθμό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ