Αγάπη χωρίς Συγχώνευση

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου 

Γιάννης Ξηντάρας

Στις αρχές μιας σχέσης, η ένωση μοιάζει με απόλυτη εγγύτητα. «Εμείς» πριν από το «εγώ». Κοινές αποφάσεις, κοινές σκέψεις, κοινός χρόνος. Με τον καιρό όμως, εκεί που δεν υπάρχουν όρια, αρχίζει η φθορά. Όχι επειδή δεν υπάρχει αγάπη. Αλλά επειδή η αγάπη χωρίς διαφοροποίηση μετατρέπεται σε πίεση.

Η συγχώνευση δεν είναι ένδειξη βαθιάς σύνδεσης. Είναι συχνά φόβος απώλειας.

Τι είναι η συγχώνευση

Συγχώνευση σημαίνει ότι η ταυτότητα του ενός αρχίζει να διαλύεται μέσα στην ταυτότητα του άλλου.

• Δυσκολεύομαι να πάρω αποφάσεις χωρίς να ρωτήσω.
• Αισθάνομαι ενοχή όταν θέλω χρόνο μόνος/η.
• Προσαρμόζομαι συνεχώς για να μην υπάρξει ένταση.

Εξωτερικά αυτό μπορεί να φαίνεται «ήρεμη σχέση». Εσωτερικά όμως συσσωρεύεται δυσαρέσκεια.

Ο φόβος πίσω από την έλλειψη ορίων

Πίσω από τη συγχώνευση συνήθως υπάρχει φόβος:
Αν διαφοροποιηθώ, θα με απορρίψει.
Αν πω τι χρειάζομαι, θα απομακρυνθεί.
Αν κρατήσω χώρο για τον εαυτό μου, θα πληγωθεί.

Έτσι, αντί να ρισκάρουμε μια ώριμη σύγκρουση, επιλέγουμε τη σιωπηλή προσαρμογή. Μα η συνεχής προσαρμογή δεν είναι αγάπη. Είναι αυτο-ακύρωση.

Υγιή όρια μέσα στη σχέση

Τα όρια σε μια σχέση σημαίνουν:

• Μπορώ να διαφωνήσω χωρίς να απειλείται η σύνδεση.
• Μπορώ να έχω προσωπικό χρόνο χωρίς να ερμηνεύεται ως απόσταση.
• Μπορώ να εκφράσω ανάγκες χωρίς να κατηγορώ.

Η υγιής σχέση δεν καταργεί το «εγώ». Το ενσωματώνει.

Όρια και επιθυμία

Παράδοξο αλλά αληθινό: Η επιθυμία τρέφεται από την απόσταση, όχι από τη συγχώνευση. Όταν δύο άνθρωποι διατηρούν την ατομικότητά τους, η σχέση διατηρεί ζωντάνια. Όταν όλα γίνονται κοινά και δεδομένα, η έλξη συχνά μειώνεται.

Η διαφοροποίηση δεν απομακρύνει. Ανανεώνει.

Η ψυχοθεραπεία ζεύγους

Στη θεραπεία ζεύγους, τα όρια δεν τίθενται ως κανόνες. Αναδύονται μέσα από τη συνειδητοποίηση.

Το ζευγάρι μαθαίνει:

• Να αντέχει τη διαφωνία
• Να διαχωρίζει ανάγκες από κατηγορίες
• Να εκφράζει φόβο αντί για έλεγχο

Όταν η διαφοροποίηση πάψει να βιώνεται ως απειλή, η σχέση αποκτά βάθος.

Η αγάπη δεν απαιτεί συγχώνευση.
Απαιτεί δύο ολόκληρους ανθρώπους που επιλέγουν ο ένας τον άλλον, όχι επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι, αλλά επειδή μπορούν να σταθούν και μόνοι!