Του Περικλή Τράιου
O Σύλλογος διέρχεται μια βαθιά κρίση, αλλά οι Θεσμοί του, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να βρίσκονται σε επαγρύπνηση.
Αν όλα αυτά που γίνονται στον ΑΡΗ σήμερα, εν έτη 2012, γίνονταν πριν δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, ειλικρινά δε ξέρω σε τι κατάσταση θα βρισκόμασταν σήμερα… Μια κατάσταση που έχει φτάσει στο σημείο τον ΑΡΗ, να έχει καταντήσει περίγελος και να ξευτιλίζεται ΠΑΝΤΟΥ.
Με αποκορύφωμα φυσικά, τη «μαχαιριά» της μη αδειοδότησης. Όταν λοιπόν μια διοίκηση δεν μπορεί να εξασφαλίσει το αυτονόητο, την άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα, δε νομίζω ότι χρειάζεται να πεις τίποτα παραπάνω… Όταν μιλάνε οι πράξεις, τα λόγια σωπαίνουν… Ο ΑΡΗΣ, αυτή τη στιγμή οδηγήθηκε σε ένα καθεστώς επιτήρησης, μαζί με το υπόλοιπο γκρουπ ομάδων που δεν πήραν την άδεια, προσδοκώντας να προκύψει ένας επαναπροσδιορισμός και μια πιθανή διαφοροποίηση, πάνω στο κομμάτι των επιπτώσεων.
Αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Πολύ σοβαρό, πολύ σημαντικό, στο οποίο ο ΑΡΗΣ είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να βρίσκεται σε επαγρύπνηση. Υπάρχει και καταγράφεται ένα θετικό κλίμα, πάνω σε ένα πλαίσιο να υπάρξει μια ελαστικότητα στις ποινές. Το επιχείρημα της εμπορικότητας και της ανταγωνιστικότητας του προιόντος, αποτελεί ένα σοβαρό λόγο, να προχωρήσει μια αναθεώρηση των επιπτώσεων. Μιλάμε για απαγόρευση ενισχυτικών προσθηκών ποδοσφαιριστών, είτε ελεύθερων είτε με μεταγραφή. Μιλάμε για απαγόρευση επεκτάσεων-ανανεώσεων συνεργασιών. Μιλάμε για κατακράτηση ποσοστού 20% επί των τηλεοπτικών δικαιωμάτων της επόμενης περιόδου 2012-13. Επαναλαμβάνω λοιπόν, για ακόμη μια φορά… Ο ΑΡΗΣ πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύπνηση. Μπορεί ο Σύλλογος να διέρχεται μια βαθιά κρίση, αλλά οι Θεσμοί του, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να βρίσκονται σε επαγρύπνηση και να παρακολουθούν ενεργητικά τα γεγονότα κι όχι παθητικά και νωχελικά.
Στον ΑΡΗ ζούμε ιστορικές στιγμές… Ο ιστορικός του μέλλοντος, θα έχει να καταγράψει το «τέλος εποχής» σε μια κατάσταση, η οποία στηρίχθηκε όσο καμία άλλη τα τελευταία χρόνια από τον κόσμο του ΑΡΗ, αλλά δυστυχώς, όχι μόνο φάνηκε ανάξια των προσδοκιών και των απαιτήσεων του Συλλόγου, αλλά το χειρότερο απ΄όλα, οδήγησε τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ, σε μια αγωνιστική και οικονομική κατρακύλα. Το «τέλος εποχής», με τον ΑΡΗ εκτός Ευρώπης για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο, στην 9η θέση και ξανά χρεωμένο με 22 εκατομμύρια μέσα… Το «τέλος εποχής», με το όραμα της Λέσχης να βρίσκεται κι αυτό σε βαθιά κρίση… Το «τέλος εποχής», με το όνειρο του ραδιοφωνικού σταθμού του Συλλόγου «χτυπημένο» κι αυτό… Το «τέλος εποχής», με το όραμα της κατασκευής του νέου γηπέδου, «παγωμένο»… Το «τέλος εποχής», με μια εγκληματική συρρίκνωση στη προσέλευση του κόσμου, από τις 14 χιλιάδες εισιτήρια σε κάθε αγώνα, στις 8 χιλιάδες…
Το «τέλος εποχής», που είχε ένα υψηλό κόστος και στο ηθικό κομμάτι, καθώς όλα αυτά τα χρόνια, απαξιώθηκαν ή επιχειρήθηκε να απαξιωθούν (αν προτιμάτε) , άνθρωποι, όπου ο άλλος λίγο, άλλος περισσότερο, έδωσαν ότι μπορούσαν για τον Σύλλογο. Ένα «τέλος εποχής», στην απαξίωση της ίδια της ιστορίας του Συλλόγου ή στη καλύτερη, της υποκριτικής αντιμετώπισης… Ένα «τέλος εποχής», σε μια κατάσταση, που λειτουργούσε σαν παγίδα συσσώρευσης αρνητικής ενέργειας! Ένα «τέλος εποχής» στην αδικία, στην αχαριστία, στην υποκρισία, στη ματαιοδοξία και στη πονηριά… Το «τέλος εποχής», στη προχειρότητα, στην επιπολαιότητα και στη νοοτροπία του «μπακάλικου» ή της «τράτας»… Μια νοοτροπία, για την οποία έχουμε μιλήσει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια… Γιατί όπως έχουμε πει, ο ΑΡΗΣ, είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ! Είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο, ένα τεράστιο σουπερ-μάρκετ και σε καμία περίπτωση ένα συνοικιακό μπακάλικο… Ο ΑΡΗΣ είναι ένα υπερωκεάνιο και σε καμία περίπτωση, μια τράτα ή ένα ψαροκάικο… Με όλο το σεβασμό στους μπακάληδες και τους ψαράδες, που μοχθούν καθημερινά για το μεροκάματο.
Είναι το «τέλος εποχής» αλλά από κει και πέρα, οι εξελίξεις τρέχουν! Κι όχι μόνο τρέχουν, αλλά πιστεύω ότι θα πρέπει να «τρέξουν» με ακόμη ταχύτερο ρυθμό. Ήδη είχαμε τις παραιτήσεις όλων των μελών του διοικητικού συμβουλίου, πλην Αθανασιάδη και Ζαμπέτα. Και πλέον οδηγούμαστε σε μια πολύ κρίσιμη Γενική Συνέλευση… Μια γενική συνέλευση, που θα περιμένουμε να ληφθούν αποφάσεις και να δρομολογηθούν ενέργειες. Συγκεκριμένα πράγματα, για τα οποία μιλήσαμε και χθες και μιλάμε συνέχεια, εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια. Η διαχείριση της κρίσης, ΑΠΑΙΤΕΙ, σύνεση, απαιτεί καθαρό μυαλό, απαιτεί σοβαρότητα, απαιτεί υπευθυνότητα! Από όλους! ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ! Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για την ομάδα. Ξαναγράφω και σήμερα, ότι δε μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, ούτε να δημιουργούμε στο κόσμο ψευδαισθήσεις. Μπροστά μας έχουμε «Γολγοθά»! Για να ανέβουμε αυτόν τον ανήφορο» απαιτείται ΕΝΟΤΗΤΑ, επιβάλλεται ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, που θα επιφέρει τη ΣΥΣΠΕΊΡΩΣΗ.
Το επόμενο βήμα, είναι συγκεκριμένο να προχωρήσει η διαδικασία του ελέγχου και παράλληλα, να προκύψει μια νέα διοίκηση, που θα οδηγήσει τον ΑΡΗ, σ αυτό το δύσκολο ανηφορικό δρόμο… Αυτός ο δύσκολος ανηφορικός δρόμος, όμως θα μας οδηγήσει στη κορυφή! Γιατί μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να ανέβεις ένα βουνό… Η θέα όμως, όταν φτάσεις στη κορυφή, είναι υπέροχη…
Αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Πολύ σοβαρό, πολύ σημαντικό, στο οποίο ο ΑΡΗΣ είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να βρίσκεται σε επαγρύπνηση. Υπάρχει και καταγράφεται ένα θετικό κλίμα, πάνω σε ένα πλαίσιο να υπάρξει μια ελαστικότητα στις ποινές. Το επιχείρημα της εμπορικότητας και της ανταγωνιστικότητας του προιόντος, αποτελεί ένα σοβαρό λόγο, να προχωρήσει μια αναθεώρηση των επιπτώσεων. Μιλάμε για απαγόρευση ενισχυτικών προσθηκών ποδοσφαιριστών, είτε ελεύθερων είτε με μεταγραφή. Μιλάμε για απαγόρευση επεκτάσεων-ανανεώσεων συνεργασιών. Μιλάμε για κατακράτηση ποσοστού 20% επί των τηλεοπτικών δικαιωμάτων της επόμενης περιόδου 2012-13. Επαναλαμβάνω λοιπόν, για ακόμη μια φορά… Ο ΑΡΗΣ πρέπει να βρίσκεται σε επαγρύπνηση. Μπορεί ο Σύλλογος να διέρχεται μια βαθιά κρίση, αλλά οι Θεσμοί του, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να βρίσκονται σε επαγρύπνηση και να παρακολουθούν ενεργητικά τα γεγονότα κι όχι παθητικά και νωχελικά.
Στον ΑΡΗ ζούμε ιστορικές στιγμές… Ο ιστορικός του μέλλοντος, θα έχει να καταγράψει το «τέλος εποχής» σε μια κατάσταση, η οποία στηρίχθηκε όσο καμία άλλη τα τελευταία χρόνια από τον κόσμο του ΑΡΗ, αλλά δυστυχώς, όχι μόνο φάνηκε ανάξια των προσδοκιών και των απαιτήσεων του Συλλόγου, αλλά το χειρότερο απ΄όλα, οδήγησε τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ, σε μια αγωνιστική και οικονομική κατρακύλα. Το «τέλος εποχής», με τον ΑΡΗ εκτός Ευρώπης για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο, στην 9η θέση και ξανά χρεωμένο με 22 εκατομμύρια μέσα… Το «τέλος εποχής», με το όραμα της Λέσχης να βρίσκεται κι αυτό σε βαθιά κρίση… Το «τέλος εποχής», με το όνειρο του ραδιοφωνικού σταθμού του Συλλόγου «χτυπημένο» κι αυτό… Το «τέλος εποχής», με το όραμα της κατασκευής του νέου γηπέδου, «παγωμένο»… Το «τέλος εποχής», με μια εγκληματική συρρίκνωση στη προσέλευση του κόσμου, από τις 14 χιλιάδες εισιτήρια σε κάθε αγώνα, στις 8 χιλιάδες…
Το «τέλος εποχής», που είχε ένα υψηλό κόστος και στο ηθικό κομμάτι, καθώς όλα αυτά τα χρόνια, απαξιώθηκαν ή επιχειρήθηκε να απαξιωθούν (αν προτιμάτε) , άνθρωποι, όπου ο άλλος λίγο, άλλος περισσότερο, έδωσαν ότι μπορούσαν για τον Σύλλογο. Ένα «τέλος εποχής», στην απαξίωση της ίδια της ιστορίας του Συλλόγου ή στη καλύτερη, της υποκριτικής αντιμετώπισης… Ένα «τέλος εποχής», σε μια κατάσταση, που λειτουργούσε σαν παγίδα συσσώρευσης αρνητικής ενέργειας! Ένα «τέλος εποχής» στην αδικία, στην αχαριστία, στην υποκρισία, στη ματαιοδοξία και στη πονηριά… Το «τέλος εποχής», στη προχειρότητα, στην επιπολαιότητα και στη νοοτροπία του «μπακάλικου» ή της «τράτας»… Μια νοοτροπία, για την οποία έχουμε μιλήσει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια… Γιατί όπως έχουμε πει, ο ΑΡΗΣ, είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ! Είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο, ένα τεράστιο σουπερ-μάρκετ και σε καμία περίπτωση ένα συνοικιακό μπακάλικο… Ο ΑΡΗΣ είναι ένα υπερωκεάνιο και σε καμία περίπτωση, μια τράτα ή ένα ψαροκάικο… Με όλο το σεβασμό στους μπακάληδες και τους ψαράδες, που μοχθούν καθημερινά για το μεροκάματο.
Είναι το «τέλος εποχής» αλλά από κει και πέρα, οι εξελίξεις τρέχουν! Κι όχι μόνο τρέχουν, αλλά πιστεύω ότι θα πρέπει να «τρέξουν» με ακόμη ταχύτερο ρυθμό. Ήδη είχαμε τις παραιτήσεις όλων των μελών του διοικητικού συμβουλίου, πλην Αθανασιάδη και Ζαμπέτα. Και πλέον οδηγούμαστε σε μια πολύ κρίσιμη Γενική Συνέλευση… Μια γενική συνέλευση, που θα περιμένουμε να ληφθούν αποφάσεις και να δρομολογηθούν ενέργειες. Συγκεκριμένα πράγματα, για τα οποία μιλήσαμε και χθες και μιλάμε συνέχεια, εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια. Η διαχείριση της κρίσης, ΑΠΑΙΤΕΙ, σύνεση, απαιτεί καθαρό μυαλό, απαιτεί σοβαρότητα, απαιτεί υπευθυνότητα! Από όλους! ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ! Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για την ομάδα. Ξαναγράφω και σήμερα, ότι δε μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, ούτε να δημιουργούμε στο κόσμο ψευδαισθήσεις. Μπροστά μας έχουμε «Γολγοθά»! Για να ανέβουμε αυτόν τον ανήφορο» απαιτείται ΕΝΟΤΗΤΑ, επιβάλλεται ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ, που θα επιφέρει τη ΣΥΣΠΕΊΡΩΣΗ.
Το επόμενο βήμα, είναι συγκεκριμένο να προχωρήσει η διαδικασία του ελέγχου και παράλληλα, να προκύψει μια νέα διοίκηση, που θα οδηγήσει τον ΑΡΗ, σ αυτό το δύσκολο ανηφορικό δρόμο… Αυτός ο δύσκολος ανηφορικός δρόμος, όμως θα μας οδηγήσει στη κορυφή! Γιατί μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να ανέβεις ένα βουνό… Η θέα όμως, όταν φτάσεις στη κορυφή, είναι υπέροχη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ