Μήπως ήρθε η ώρα να επανασυνδεθούμε με τον πιο αυθεντικό, δημιουργικό και αισιόδοξο εαυτό μας; Τα παιδιά έχουν να μας διδάξουν περισσότερα από ό,τι εμείς εκείνα.
Ο Julian Shapiro-Barnum, ο δημιουργός της δημοφιλούς σειράς «Recess Therapy» που έγινε παγκόσμιο viral παίρνοντας συνεντεύξεις από μικρά παιδιά στους δρόμους της Νέας Υόρκης, μοιράζεται τα πολυτιμότερα μαθήματα ζωής που μας δίνουν οι μικροί μας φίλοι.
Όσο μεγαλώνουμε, συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να διδάξουμε τα πάντα στα παιδιά: πώς να συμπεριφέρονται, πώς να σκέφτονται, πώς να επιβιώνουν στον απαιτητικό κόσμο των ενηλίκων. Τι γίνεται όμως όταν η πραγματική σοφία κρύβεται στην άλλη πλευρά;
Στο νέο του βιβλίο, How to Grow Up Without Becoming a Grown-Up: Big Lessons from Little Kids, ο Julian Shapiro-Barnum υποστηρίζει ότι το να ενηλικιώνεσαι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να χάσεις τα καλύτερα στοιχεία της παιδικής σου ηλικίας. Υιοθετώντας τη συναισθηματική ειλικρίνεια, την αυθόρμητη δημιουργικότητα, την ανοιχτότητα και την αστείρευτη αισιοδοξία των παιδιών, μπορούμε να απελευθερωθούμε από το καθημερινό άγχος, να ζήσουμε μια πιο γεμάτη ζωή και να χτίσουμε ουσιαστικότερες σχέσεις.
Ακολουθούν τα 5 βασικά διδάγματα που αξίζει να ξαναβάλουμε στη ζωή μας σήμερα κιόλας:
1. Νιώσε τα συναισθήματά σου σε πραγματικό χρόνο
Όταν τα παιδιά θυμώνουν, ξεσπούν. Όταν νιώθουν χαρά, αναπηδούν, τρέχουν και γελούν με την καρδιά τους. Όταν λυπούνται, κλαίνε χωρίς αναστολές. Το συναίσθημα εκδηλώνεται εκείνη ακριβώς τη στιγμή, επεξεργάζεται ακαριαία, εκτονώνεται και μετά... απλά προσπερνούν.
Οι ενήλικες, από την άλλη, έχουμε γίνει πρωταθλητές στην καταπίεση. Αν κάτι μας στεναχωρήσει ή μας θυμώσει, εννέα στις δέκα φορές «αποθηκεύουμε» το συναίσθημα για αργότερα, για μια στιγμή που θα φαίνεται πιο «κατάλληλη», πιο κοινωνικά αποδεκτή ή πιο βολική.
Αυτό που τα παιδιά καταλαβαίνουν ενστικτωδώς είναι ότι αναβάλλοντας ένα συναίσθημα, δεν το αποφεύγεις· απλώς το κουβαλάς για πολύ περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται. Ο θυμός, η λύπη και η αμηχανία μένουν μέσα μας και δηλητηριάζουν την καθημερινότητά μας. Χάρισε στον εαυτό σου 30 δευτερόλεπτα να νιώσει αυτό που αισθάνεται τη στιγμή που συμβαίνει. Η ψυχική σου υγεία θα σε ευγνωμονεί.
2. Βγες «ραντεβού» με τους φίλους σου
Πολλοί ενήλικες λειτουργούμε υπό την αόρατη παραδοχή ότι ορισμένοι τύποι οικειότητας και φροντίδας προορίζονται αποκλειστικά για μια συναισθηματική ή συντροφική σχέση. Όχι μόνο η σωματική εγγύτητα, αλλά και οι πιο «μαλακές» εκδηλώσεις αγάπης: ένα όμορφο δείπνο, ένα βράδυ με ταινία στον καναπέ, μια αγκαλιά χωρίς λόγο, η αίσθηση ότι κάποιος σε βλέπει πραγματικά.
Τα παιδιά δεν έχουν μάθει ακόμα αυτόν τον περίεργο κανόνα. Δίνουν το 100% του εαυτού τους στις φιλίες τους. Είναι φυσικά εκδηλωτικά: αγκαλιάζονται, ξαπλώνουν μαζί στο γρασίδι, φτιάχνουν στεφάνια με λουλούδια, διαβάζουν τις παλάμες τους. Υπάρχει βάθος και αυθεντικότητα στις παιδικές φιλίες που οι περισσότεροι ενήλικες δυσκολευόμαστε να αγγίξουμε, επειδή φοβόμαστε μήπως φανεί «υπερβολικό» ή «παράξενο».
Το να πας τον φίλο ή τη φίλη σου ένα πραγματικό «friend date» είναι μια υπέροχη πράξη φροντίδας. Η εγγύτητα απαιτεί ευαλωτότητα και μπορεί να φαίνεται τρομακτική, αλλά είναι ένα από τα πιο ανταποδοτικά πράγματα που μπορείς να κάνεις για την ψυχή σου.
3. Η φαντασία σου χρειάζεται επειγόντως... προπόνηση
Τα παιδιά διαθέτουν εντυπωσιακή φαντασία, αλλά το πραγματικά θαυμαστό είναι το πώς τη χρησιμοποιούν: δεν μένουν στη θεωρία. Όταν φαντάζονται κάτι, το κάνουν αμέσως παιχνίδι και κίνηση. Εξασκούνται συνεχώς στο να μετατρέπουν την ιδέα και την ελπίδα σε δράση.
Εμείς οι ενήλικες συνεχίζουμε να κάνουμε μεγάλα όνειρα, αλλά συχνά σταματάμε εκεί. Φαντασιωνόμαστε μια αλλαγή, ένα ταξίδι, μια νέα καριέρα, και μετά η φαντασίωση απλώς «κάθεται» στο μυαλό μας μέχρι να ξεθωριάσει.
Τα παιδιά δεν παίζουν τους ρόλους επειδή δεν θέλουν να τα κάνουν στην πραγματικότητα, αλλά επειδή ακόμα δεν έχουν τους πόρους, την ελευθερία ή την πρόσβαση. Εσύ όμως τα έχεις! Αν ο παιδικός σου εαυτός έβλεπε τις ευκαιρίες που έχεις στα χέρια σου αυτή τη στιγμή, θα ενθουσιαζόταν. Εκείνο το σεμινάριο που αναβάλλεις, το ταξίδι που μεταθέτεις για το «κάποτε», το δημιουργικό project που φοβάσαι να ξεκινήσεις; Η φαντασία σου είναι ακόμα εκεί, απλά έχει ατονήσει. Αντιμετώπισέ τη σαν μυ και άρχισε να την προπονείς με μικρά, καθημερινά βήματα.
4. Σπάσε τους αόρατους κανόνες που έγραψες μόνη σου
Όσο μεγαλώνουμε, συσσωρεύουμε περιορισμούς: «Αυτό δεν γίνεται», «Δεν πρέπει να εκτεθώ», «Τι θα πει ο κόσμος», «Έτσι γίνονται τα πράγματα». Το παράδοξο είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους κανόνες δεν αναγράφονται σε κανέναν επίσημο νόμο. Δεν σου παρέδωσε κανείς ένα βιβλίο κανόνων, το έγραψες μόνη σου.
Τα παιδιά μισούν τους κανόνες και αμφισβητούν διαρκώς την αυθεντία. Σταδιακά όμως, μεγαλώνουν και γίνονται οι ίδιοι ενήλικες που όχι μόνο ακολουθούν τους περιορισμούς, αλλά τους επιβάλλουν αυστηρά στον εαυτό τους.
Δεν μιλάμε για τους κανόνες που μας κρατούν ασφαλείς ή προστατεύουν τους γύρω μας, αλλά για τους αυτοσχέδιους κανόνες που βάζουμε για να αποφύγουμε την αμηχανία και να μείνουμε στη «ζώνη ασφαλείας» μας. Χτίζουμε ένα κουτί, μετακομίζουμε μέσα του και το ονομάζουμε «υπευθυνότητα». Το πρώτο βήμα για να βγεις από το κουτί είναι να συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχει και να αναρωτηθείς: αυτός ο κανόνας με εξυπηρετεί πραγματικά ή απλώς με κρατάει στάσιμο;
5. Τα μικρά πράγματα κάνουν τη μεγάλη αλλαγή
Σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει χαοτικός, πιεστικός και γεμάτος προβλήματα, είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε στο φαινομενικά λογικό συμπέρασμα: «Ό,τι και να κάνω εγώ, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα».
Τα παιδιά δεν σκέφτονται έτσι. Πιστεύουν ειλικρινά ότι οι πράξεις τους έχουν σημασία. Και δεν μένουν μόνο στα λόγια. Κοίταξε πώς δρουν στην καθημερινότητα: σβήνουν τα φώτα που δεν χρειάζονται, μαζεύουν σκουπίδια από τον δρόμο, νοιάζονται για τα αδέσποτα, υπενθυμίζουν στους γονείς τους να ανακυκλώνουν και να είναι ευγενικοί. Είναι εξαιρετικά συνεπή σε μικρές, συγκεκριμένες πράξεις καλοσύνης.
Όταν εμείς οι ενήλικες παραλύουμε από το στρες και την υπερπληροφόρηση, επιλέγουμε τη αδράνεια. Και η αδράνεια δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Αν όμως υιοθετήσουμε τη νοοτροπία των παιδιών και εστιάσουμε στις μικρές, καθημερινές πράξεις με ουσία, αυτές θα αρχίσουν να συσσωρεύονται. Η αλλαγή δεν ξεκινά ποτέ από τις τεράστιες, αόριστες ιδέες, ξεκινά πάντα από τα μικρά πράγματα που επιλέγουμε να κάνουμε κάθε μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ