Τρεις μικρές νησίδες ανάμεσα στη Μαδέρα και τις Κανάριες Νήσους βρίσκονται στο επίκεντρο μιας διαμάχης Ισπανίας και Πορτογαλίας που διαρκεί εδώ και πέντε αιώνες.
Η Ισπανία και η Πορτογαλία μπορεί να θεωρούνται δύο γειτονικές και ιστορικά στενά συνδεδεμένες χώρες, όμως εδώ και περίπου 500 χρόνια διαφωνούν για την κυριαρχία ενός μικρού αρχιπελάγους στον Ατλαντικό Ωκεανό. Πρόκειται για τις Νήσους Σαλβάζες (Islas Salvajes), ένα σύμπλεγμα τριών μικρών νησίδων που βρίσκεται περίπου 165 χιλιόμετρα από την Τενερίφη και 280 χιλιόμετρα από τη Μαδέρα.
Οι Νήσοι Σαλβάζες και η στρατηγική τους σημασία
Το αρχιπέλαγος αποτελείται από τις νησίδες Salvaje Grande, Salvaje Pequeña και Ilhéu Fora. Παρότι η συνολική τους έκταση δεν ξεπερνά τα 2,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η σημασία τους είναι μεγάλη, κυρίως λόγω της στρατηγικής τους θέσης και του ιδιαίτερου οικοσυστήματός τους.
Το έδαφος είναι άγονο, βραχώδες και με περιορισμένη βλάστηση, ωστόσο διαθέτει σημαντική οικολογική αξία. Η Salvaje Pequeña φιλοξενεί καταφύγιο θαλασσοπουλιών και από το 1971 έχει χαρακτηριστεί φυσικό καταφύγιο.
Η διαμάχη για το ποιος τις ανακάλυψε πρώτος
Η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών ξεκίνησε ήδη από τον 15ο αιώνα και επικεντρώνεται στην κυριαρχία, στα αλιευτικά δικαιώματα και στον έλεγχο των γύρω θαλάσσιων περιοχών .Η Πορτογαλία υποστηρίζει ότι οι νησίδες ανακαλύφθηκαν από Πορτογάλους θαλασσοπόρους και συγκεκριμένα από τον εξερευνητή Diogo Gomes. Από την άλλη πλευρά, η Ισπανία υποστηρίζει ότι το αρχιπέλαγος είχε ανακαλυφθεί αρκετά χρόνια νωρίτερα από τον Jean Béthencourt, κατά τη διάρκεια της κατάκτησης των Καναρίων Νήσων.
Επιπλέον, σύμφωνα με την ισπανική πλευρά, οι νησίδες εμφανίζονται ήδη σε χάρτη του 1367, που αποδίδεται στους Francesco και Domenico Pizzigani. Παρά τα επιχειρήματά της, η Ισπανία δεν κατέλαβε ποτέ το συγκεκριμένο έδαφος, αν και συνέχισε να το διεκδικεί λόγω της γεωγραφικής του εγγύτητας με τις Κανάριες Νήσους.
Η Συνθήκη της Τορδεσίγιας και η αναζωπύρωση της διαμάχης
Η υπογραφή της Συνθήκης της Τορδεσίγιας το 1494 μείωσε προσωρινά τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών, όμως η διαμάχη αναζωπυρώθηκε τον 20ό αιώνα. Το 1932 η Πορτογαλία άρχισε να θεσπίζει νομοθεσία για τις Νήσους Σαλβάζες σαν να αποτελούσαν δικό της έδαφος, χαρακτηρίζοντάς τες ιδιωτικό κυνηγετικό καταφύγιο. Το 1938 η Μόνιμη Επιτροπή Ναυτικού Δικαίου αναγνώρισε την κυριότητα των νησίδων στην Πορτογαλία, αν και η Ισπανία διατηρούσε το δικαίωμα να προσφύγει κατά της απόφασης.
Ωστόσο, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία εκείνη την περίοδο δεν επέτρεψαν την ανάληψη σχετικών ενεργειών. Το 1971 η Πορτογαλία αγόρασε το συγκεκριμένο «κυνηγετικό καταφύγιο» έναντι 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων και το ανακήρυξε φυσικό καταφύγιο. Παράλληλα, η Ισπανία συνέχισε να τηρεί επιφυλακτική στάση ως προς την κυριαρχία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα αλιευτικά δικαιώματα.
Η Πορτογαλία διατηρεί σήμερα τον έλεγχο
Το 1972 η Πορτογαλία επέκτεινε έως τις Νήσους Σαλβάζες την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της, γεγονός που επηρέασε και την Ισπανία. Έκτοτε έχουν σημειωθεί κατά καιρούς περιστατικά που σχετίζονται με την αλιεία, χωρίς όμως να οδηγήσουν σε άμεση σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών.
Η Ισπανία εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι οι Νήσοι Σαλβάζες δεν θα πρέπει να δημιουργούν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για «βράχους» και όχι για «νησιά», όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Παρ' όλα αυτά, στην πράξη η Πορτογαλία εξακολουθεί να ασκεί τον έλεγχο του αρχιπελάγους. Αν και το ζήτημα της κυριαρχίας εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας, καμία από τις δύο χώρες δεν επιθυμεί την περαιτέρω κλιμάκωση της διαμάχης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ME ΜΙΚΡΗ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΛΕΓΧΟΥ