Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Κίνα: Η μάχη για τον έλεγχο του πλανήτη δίνεται από τον Έλον Μασκ και τον Τζεφ Μπέζος στο διάστημα

Δορυφόροι, λέιζερ και διαστημικά data centers συνθέτουν την πιο αθόρυβη αλλά κρίσιμη κούρσα εξουσίας του 21ου αιώνα.

Δεν μας τελειώνει ο χώρος στη Γη. Μας τελειώνει η ενέργεια και η υπολογιστική ισχύς που απαιτεί η νέα εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η τελευταία ζητά ενέργεια, ψύξη και υπολογιστική δύναμη σε κλίμακες που η Γη αρχίζει να δυσκολεύεται να αντέξει. Και κάπου εκεί, η μάχη μεταφέρεται από τα data centers των προαστίων… στο κενό του διαστήματος.

Δεν είναι πια η κούρσα για το ποιος θα πάει πρώτος στη Σελήνη. Είναι η μάχη για το ποιος θα χτίσει τον εγκέφαλο του κόσμου εκτός ατμόσφαιρας. Και οι πρωταγωνιστές δεν αφορούν σε κράτη, αλλά σε δύο ιδιωτικούς κολοσσούς που σκέφτονται σε πλανητική κλίμακα.

Η μάχη για τον «εγκέφαλο» της Γης

Ο Έλον Μασκ παίζει επιθετικά. Με χιλιάδες δορυφόρους ήδη σε τροχιά, το Starlink έχει γίνει η μεγαλύτερη διαστημική υποδομή επικοινωνιών που έχουμε δει ποτέ. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι ο αριθμός. Είναι η ταχύτητα. Όσο χαμηλότερα κατεβαίνουν οι δορυφόροι, τόσο μειώνεται η καθυστέρηση και τόσο πιο άμεσα μπορεί να λειτουργεί η AI σε πραγματικό χρόνο. Σαν να πλησιάζει ο εγκέφαλος του κόσμου λίγα χιλιόμετρα πιο κοντά στο έδαφος.

Στον αντίποδα, ο Τζεφ Μπέζος κινείται πιο «βιομηχανικά». Δεν κυνηγά μόνο internet στο διάστημα. Θέλει ολόκληρα οικοσυστήματα παραγωγής σε τροχιά. Σταθμούς, εργοστάσια, μελλοντικά ακόμη και κυλινδρικές αποικίες που θα φιλοξενούν εργαζόμενους και υπολογιστικά κέντρα μακριά από τη Γη. Η λογική του είναι απλή: αφήνουμε τον πλανήτη να αναπνέει και μεταφέρουμε τα πιο ενεργοβόρα συστήματα εκεί όπου ο ήλιος δεν δύει ποτέ.

 

Γιατί το διάστημα είναι το νέο data center

Στο κενό, η ηλιακή ενέργεια είναι πολλαπλάσια, η ψύξη σχεδόν «δωρεάν» και η μετάδοση δεδομένων γίνεται χωρίς τα εμπόδια της ατμόσφαιρας. Οι υπολογιστές μπορούν να λειτουργούν πιο αποδοτικά και οι πληροφορίες να ταξιδεύουν ταχύτερα από ό,τι μέσα σε χιλιάδες χιλιόμετρα οπτικών ινών στη Γη. Με απλά λόγια, το διάστημα μοιάζει με το τέλειο φυσικό data center.

Αν ο Μασκ φτιάχνει το «hardware» του μελλοντικού εγκεφάλου, ο Μπέζος ποντάρει στη «ραχοκοκαλιά» που θα τον τροφοδοτεί. Δίκτυα λέιζερ, διαστημικοί σταθμοί και μια σύνδεση που θα ενώνει τα διαστημικά κέντρα δεδομένων με κάθε γωνιά του πλανήτη. Μια ψηφιακή υποδομή που δεν θα πέφτει όταν πέφτει το ρεύμα σε μια πόλη.

Και κάπου εδώ μπαίνει το πραγματικά μεγάλο ερώτημα. Το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα έχει περισσότερους δορυφόρους, αλλά ποιος θα ελέγχει την υπολογιστική ισχύ που κινεί οικονομίες, στρατούς και κοινωνίες. Όποιος διαχειρίζεται τα δίκτυα και τους servers που βρίσκονται σε τροχιά, δεν ελέγχει απλώς δεδομένα. Ελέγχει τον ρυθμό με τον οποίο σκέφτεται ο ίδιος ο πλανήτης.

Εκεί θα κρίνεται η ισχύς: όχι στα σύνορα των κρατών, αλλά στις τροχιές των δορυφόρων