To 1978 έριξαν λάστιχα γεμάτα τσιμέντο στη θάλασσα: Το απρόσμενο καταφύγιο για αστακούς

Το 1978, οι αρμόδιες αρχές της Μασαχουσέτης στις ΗΠΑ ξεκίνησαν ένα ασυνήθιστο πείραμα με στόχο την ενίσχυση της θαλάσσιας ζωής: τη δημιουργία ενός τεχνητού υφάλου από παλιά ελαστικά αυτοκινήτων.

Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν μεταχειρισμένα λάστιχα γεμάτα με σκυρόδεμα, τα οποία τοποθετήθηκαν σε μια περιοχή με αμμώδη βυθό και ελάχιστες φυσικές δομές. Οι τεχνικοί ένωσαν ανά ομάδες τρία έως πέντε ελαστικά και τα διασκόρπισαν σε έκταση περίπου 51 εκταρίων στο Nantucket Sound, κοντά στις εκβολές του ποταμού Bass.

Το σκυρόδεμα έδινε στα ελαστικά το απαραίτητο βάρος, ώστε να παραμένουν σταθερά και να μην παρασύρονται από τα θαλάσσια ρεύματα. Σκοπός ήταν να δημιουργηθούν ασφαλή καταφύγια για ψάρια και άλλα θαλάσσια είδη.

Από τα παλιά λάστιχα σε ένα ζωντανό οικοσύστημα

Σχεδόν μισό αιώνα μετά, ο τεχνητός ύφαλος ανοιχτά του Yarmouth έχει εξελιχθεί σε ένα σταθερό θαλάσσιο οικοσύστημα. Οι αστακοί συγκαταλέγονται στα είδη που ωφελήθηκαν περισσότερο, καθώς βρήκαν στις κατασκευές αυτές καταφύγιο, ευνοώντας την εγκατάσταση και την επιβίωσή τους, ενώ στην περιοχή έχουν επίσης εντοπιστεί καβούρια, θαλάσσιες ανεμώνες, αχιβάδες και σπόγγοι. Η παρουσία τους δείχνει πώς μια σύνθετη υποθαλάσσια δομή μπορεί να προσφέρει χώρο και προστασία σε διαφορετικούς οργανισμούς.

Ένα έργο που ξεκίνησε ως προσπάθεια δημιουργίας καταφυγίων σε έναν φτωχό σε φυσικές δομές βυθό κατέληξε να φιλοξενεί θαλάσσια ζωή επί δεκαετίες, αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένας τεχνητός ύφαλος μπορεί να εξελιχθεί σε βιότοπο.