Η επιγραφή που ίσως ρίξει νέο φως στη σταύρωση του Ιησού

«Η σύμπτωση του ονόματος, του γιου, της καταγωγής από την Κυρήνη και της ημερομηνίας είναι εντυπωσιακή», δήλωσε ο Johnston. «Κατά τη γνώμη μου, αυτό υποδηλώνει μια πραγματική σύνδεση.»

Αν και πολλοί μελετητές της Βίβλου πιστεύουν ότι το οστεοφυλάκιο πιθανότατα φέρει το όνομα του βιβλικού χαρακτήρα, ο Τζόνστον δήλωσε στη Daily Mail ότι απαιτείται προσοχή.

«Το Σίμων ήταν το πιο συνηθισμένο εβραϊκό όνομα της εποχής, ενώ και το Αλέξανδρος ήταν επίσης δημοφιλές», είπε.

Συνολικά βρέθηκαν 11 οστεοφυλάκια μέσα σε αυτόν τον τάφο της Ιερουσαλήμ.

Ο Johnston, συγγραφέας του βιβλίου «The Jesus Discoveries», που κατέκτησε την πρώτη θέση στη λίστα των μπεστ σέλερ της εφημερίδας «New York Times», εξήγησε περαιτέρω ότι στον τάφο όπου βρέθηκε το οστεοφυλάκιο έλειπε ένα οστεοφυλάκιο αφιερωμένο στον αδελφό του Αλεξάνδρου, τον Ρούφο.

Το σεντούκι φέρει τρεις ξεχωριστές επιγραφές στο μπροστινό μέρος, στο πίσω μέρος και στο καπάκι του, ενώ τα ονόματα του Αλεξάνδρου και του Σίμωνα εμφανίζονται περισσότερες από μία φορές.

Σε άρθρο του για το αντικείμενο το 2003, ο συνεργάτης του περιοδικού «Biblical Archaeology Review» Tom Powers περιέγραψε ένα προφανές λάθος στη χάραξη: ο συγγραφέας άρχισε να προσθέτει το όνομα του Αλεξάνδρου δίπλα σε αυτό του Σίμωνα, πριν ξεκινήσει ξανά στις παρακάτω γραμμές.

Το καπάκι φέρει επιγραφές τόσο στα ελληνικά όσο και στα εβραϊκά. Η ελληνική επιγραφή μεταφράζεται ως «του Αλεξάνδρου», ενώ το «QRNYT» δίπλα στο όνομά του έχει ερμηνευθεί ως αναφορά στην Κυρήνη.

Η ερμηνεία αυτή παραμένει αβέβαιη, αλλά ο Powers πρότεινε ότι ο χαράκτης ενδέχεται να έκανε ένα λάθος ενός γράμματος κατά τη γραφή της εβραϊκής λέξης για τον «Κυρηναίο».

Ο Johnston ανέφερε ότι ο Ισραηλινός ιστορικός Ταλ Ιλάν, ειδικός στα αρχαία εβραϊκά ονόματα, θεώρησε «πολύ πιθανό» ότι το σεντούκι ανήκε στον Αλέξανδρο που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Μάρκου.

Για τον Powers, τα ονόματα, οι οικογενειακές σχέσεις, η προφανής βορειοαφρικανική καταγωγή και το πλαίσιο της Ιερουσαλήμ του 1ου αιώνα δημιουργούν μια συναρπαστική παραλληλία με την αφήγηση του Μάρκου. Ωστόσο, δεν αποδεικνύουν ότι το σεντούκι ανήκε στη βιβλική οικογένεια.

Ο Powers έθεσε μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα πιθανότητα: το σεντούκι μπορεί κάποτε να περιείχε τα λείψανα τόσο του Αλεξάνδρου όσο και του πατέρα του, Σίμωνα.

Σε μια επακόλουθη ανάλυση που δημοσιεύθηκε το 2006, υποστήριξε ότι οι διαφορές στη γραφή θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τον τρόπο με τον οποίο το σεντούκι επαναχρησιμοποιήθηκε και οι επιγραφές του προστέθηκαν με την πάροδο του χρόνου.

Ένα στοιχείο είναι το όνομα Σίμων, χαραγμένο κοντά στο άνω κέντρο της πίσω πλευράς του σεντουκιού με γραμμές αισθητά βαθύτερες από τα γράμματα που το περιβάλλουν.

Η επιγραφή που προσδιορίζει τον Αλέξανδρο ως γιο του Σίμωνα εμφανίζεται κάτω από αυτήν με πολύ πιο ρηχά γράμματα. Ο Powers ερμήνευσε αυτό το στοιχείο ως απόδειξη ότι το όνομα του Σίμωνα χαράχθηκε πρώτα και αυτό του Αλέξανδρου προστέθηκε αργότερα.

Ένα άλλο στοιχείο εμφανίζεται στην αντίθετη πλευρά, όπου τα δύο ονόματα γράφτηκαν σε ξεχωριστές γραμμές με πράσινη κιμωλία ή παρόμοια ουσία.

Ο Powers υποστήριξε ότι η ελληνική διατύπωση εκεί θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως κατάλογος δύο ατόμων των οποίων τα λείψανα μοιράζονταν το σεντούκι. Από την περίοδο αυτή είναι γνωστά ταφικά σεντούκια που περιέχουν περισσότερα από ένα άτομα.

Σύμφωνα με την ακολουθία που πρότεινε, τα οστά του Σίμωνα τοποθετήθηκαν πρώτα μέσα στο σεντούκι. Τα λείψανα του Αλεξάνδρου προστέθηκαν αργότερα, γεγονός που οδήγησε κάποιον να επεκτείνει την επιγραφή.

Όταν το σεντούκι επανατοποθετήθηκε στον οικογενειακό τάφο, όπως υποθέτει ο Powers, στην εκτεθειμένη πλευρά του, τοποθετήθηκε η ετικέτα από κιμωλία που ταυτοποιούσε και τους δύο άνδρες.

Η θεωρία αυτή παραμένει αμφισβητήσιμη, καθώς πολλοί μελετητές απέρριψαν μια προηγούμενη υπόθεση για κοινή ταφή, υποστηρίζοντας ότι οι επιγραφές ταυτοποιούσαν μόνο έναν ταφέντα — τον Αλέξανδρο.