Το πλοίο-φάντασμα που βρέθηκε χωρίς κανέναν επιβάτη: Όλα τα ρολόγια είχαν σταματήσει στις 22:25

Ξημέρωνε στον Νότιο Ειρηνικό όταν ο κυβερνήτης του εμπορικού πλοίου Tuvalu, Τζέραλντ Ντάγκλας, διέκρινε κάτι ασυνήθιστο στον ορίζοντα. Ένα πλοίο φαινόταν να παλεύει με τα κύματα, έχοντας πάρει έντονη κλίση προς τη μία πλευρά. Τα παράθυρά του ήταν σπασμένα και το νερό είχε αρχίσει να κατακλύζει το κατάστρωμα. Το πιο ανατριχιαστικό, όμως, ήταν ότι δεν υπήρχε κανένα ίχνος ανθρώπινης ζωής.

Όταν το Tuvalu πλησίασε, ο Ντάγκλας αναγνώρισε το όνομα στο κύτος: Joyita. Το πλοίο είχε αναχωρήσει από το λιμάνι της Άπια στη Σαμόα στις 3 Οκτωβρίου 1955, με προορισμό τα νησιά Τοκελάου. Στο πλοίο βρίσκονταν 16 μέλη πληρώματος και 9 επιβάτες. Το ταξίδι επρόκειτο να διαρκέσει μόλις 48 ώρες. Κανείς όμως δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του.

Το «αβύθιστο» πλοίο

Το Joyita είχε κατασκευαστεί αρχικά ως πολυτελές γιοτ και θεωρούνταν ιδιαίτερα δύσκολο να βυθιστεί. Το κύτος του ήταν κατασκευασμένο από ξύλο κέδρου, ενώ τα αμπάρια ήταν επενδεδυμένα με φελλό, ώστε να ενισχύεται η πλευστότητά του. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως αλιευτικό ναυλωμένο σκάφος, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε υπηρετήσει ως περιπολικό γύρω από το Περλ Χάρμπορ. Παρά τη φήμη του, όταν εντοπίστηκε το Joyita, βρισκόταν περίπου 600 μίλια δυτικά της προβλεπόμενης πορείας του και ήταν μισοβυθισμένο.

Η εικόνα που αντίκρισε το πλήρωμα του Tuvalu έκανε το μυστήριο ακόμη μεγαλύτερο. Το τιμόνι και το πηδάλιο είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές, η ηλεκτροδότηση είχε διακοπεί, ενώ οι σωσίβιες λέμβοι και η μικρή βάρκα του πλοίου έλειπαν. Στο κατάστρωμα υπήρχε μια αυτοσχέδια τέντα, ενώ στρώματα είχαν τοποθετηθεί μπροστά από τη δεξιά μηχανή. Ακόμη πιο παράξενο ήταν το γεγονός ότι όλα τα ρολόγια του πλοίου είχαν σταματήσει ακριβώς στις 22:25. Ο ασύρματος ήταν ρυθμισμένος στη διεθνή συχνότητα κινδύνου των 2.182 kHz, χωρίς όμως να εκπέμπεται κάποιο μήνυμα όταν βρέθηκε το πλοίο.

Οι θεωρίες για Σοβιετική απαγωγή και ανταρσία

Η εξαφάνιση των ανθρώπων που βρίσκονταν στο Joyita γέννησε πολλές θεωρίες. Επειδή η υπόθεση εκτυλίχθηκε στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου, κυκλοφόρησαν ακόμη και φήμες ότι σοβιετικό υποβρύχιο είχε επιτεθεί στο πλοίο και είχε απαγάγει το πλήρωμα και τους επιβάτες. Άλλες θεωρίες έκαναν λόγο για ανταρσία ή για σύγκρουση με αλιευτικό σκάφος και δολοφονία των επιβαινόντων. Ωστόσο, ο Νεοζηλανδός ακαδημαϊκός Ντέιβιντ Ράιτ, ο οποίος μελέτησε επί χρόνια την υπόθεση, απέρριψε αυτές τις εκδοχές.

Ο Ράιτ κατέληξε σε μια πολύ πιο πεζή, αλλά τραγική εξήγηση. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχαν αντικατασταθεί ορισμένα εξαρτήματα του Joyita. Ένας από τους σωλήνες που τοποθετήθηκαν αργότερα είχε διαβρωθεί και παρουσίαζε διαρροή. Η διαρροή πιθανότατα ξεκίνησε μετά τις 21:00, όταν πλέον είχε νυχτώσει, γεγονός που θα έκανε δύσκολο τον εντοπισμό της. Παράλληλα, τόσο η κύρια μηχανή όσο και η βοηθητική μηχανή παρουσίαζαν προβλήματα. Σύμφωνα με την εκτίμηση του Ράιτ, το πλήρωμα πιθανότατα αντιλήφθηκε ότι το πλοίο δεν μπορούσε πλέον να λειτουργήσει κανονικά.

Τι απέγιναν οι 25 άνθρωποι;

Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι το πλήρωμα προσπάθησε να εκπέμψει σήμα κινδύνου, αλλά, καθώς το Joyita γέμιζε νερά και δεν υπήρχε άμεση βοήθεια, οι άνθρωποι που βρίσκονταν πάνω του εγκατέλειψαν το πλοίο. Οι σωσίβιες σχεδίες που υπήρχαν, όμως, πιθανότατα δεν ήταν αρκετά μεγάλες για να τους κρατήσουν όλους ασφαλείς.

Ο κυβερνήτης, Ντάστι Μίλερ, φέρεται να πήρε μαζί του το ημερολόγιο του πλοίου, την πυξίδα και άλλα αντικείμενα, τα οποία αργότερα διαπιστώθηκε ότι έλειπαν.Στη συνέχεια, οι 25 άνθρωποι χάθηκαν στον ανοιχτό ωκεανό. Παρά τις έρευνες της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας, δεν βρέθηκε κανένα ίχνος τους. Μέχρι σήμερα, η τύχη του πληρώματος και των επιβατών του Joyita παραμένει άγνωστη, ενώ το πλοίο έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο μυστηριώδη «πλοία-φαντάσματα» του 20ού αιώνα.