Το αίνιγμα του Αμαζονίου: Γιατί δεν υπάρχει ούτε μία γέφυρα στον δεύτερο μεγαλύτερο ποταμό του κόσμου;

Ο Αμαζόνιος διασχίζει το Περού, την Κολομβία και τη Βραζιλία σε μια διαδρομή τουλάχιστον 6.400 χιλιομέτρων.

Είναι ο δεύτερος μακρύτερος ποταμός στον κόσμο και ο πρώτος σε όγκο νερού, κι όμως, δεν υπάρχει ούτε μία γέφυρα που να τον διασχίζει.

Γιατί όμως δεν έχει γέφυρες ο Αμαζόνιος

Ένας από τους κύριους λόγους για την απουσία γεφυρών είναι η περιορισμένη ζήτηση. Οι δασικές εκτάσεις του Αμαζονίου είναι αραιοκατοικημένες, με ελάχιστες υποδομές και δρόμους.

Πολλές πόλεις, όπως το Μακαπά με μισό εκατομμύριο κατοίκους, δεν συνδέονται οδικώς με την υπόλοιπη Βραζιλία και οι μετακινήσεις γίνονται σχεδόν αποκλειστικά μέσω του ίδιου του ποταμού.

Από τεχνική άποψη, η γεφύρωση του Αμαζονίου αποτελεί πρόκληση που αγγίζει τα όρια του αδύνατου. Κατά την περίοδο των βροχών, η στάθμη του νερού μπορεί να ανέβει έως και 9 μέτρα, ενώ το πλάτος του ποταμού από 2-10 χιλιόμετρα μπορεί να φτάσει τα 48 χιλιόμετρα (και σε ακραίες περιπτώσεις τα 190 χιλιόμετρα λόγω πλημμυρών).

Επιπλέον, το έδαφος είναι μαλακό και ασταθές, ενώ το ποτάμι παρασύρει τα «matupas», τεράστια πλωτά νησιά βλάστησης που θα μπορούσαν να καταστρέψουν τα θεμέλια οποιασδήποτε κατασκευής.

Η «κατάρα» των υποδομών στη ζούγκλα και η «ηθική» οδός...

Η ιστορία δείχνει ότι οι ανθρώπινες κατασκευές δύσκολα επιβιώνουν στην αμείλικτη βλάστηση του Αμαζονίου. Η διαβόητη λεωφόρος BR-319, που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του '70, εγκαταλείφθηκε το 1988 καθώς η συντήρησή της ήταν οικονομικά ασύμφορη λόγω της ταχείας φθοράς από τις βροχές.

Πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες, υπάρχει και η ηθική και περιβαλλοντική διάσταση. Ο Αμαζόνιος δέχεται ήδη τεράστια πίεση από την αποψίλωση και την εξόρυξη. Έρευνες δείχνουν ότι το 95% της αποδάσωσης συμβαίνει σε ακτίνα 5,5 χιλιομέτρων από δρόμους, καθώς αυτοί παρέχουν πρόσβαση σε υλοτόμους και βαριά μηχανήματα. Οι δρόμοι και οι γέφυρες θεωρούνται «αρτηρίες καταστροφής» που ανοίγουν την πόρτα στην περαιτέρω εκμετάλλευση του οικοσυστήματος.