Κρατάς την καλύτερη μπουκιά για το τέλος: Τι λέει αυτό για τον χαρακτήρα σου

Το να αφήνεις το αγαπημένο σου φαγητό για το τέλος συνδέεται με συγκεκριμένα ψυχολογικά χαρακτηριστικά και έναν ιδιαίτερο τρόπο να βλέπεις τη ζωή.

Για κάποιους, το φαγητό είναι απλώς ανάγκη. Για άλλους, είναι τελετουργία. Υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια στο πιάτο που περνά συχνά απαρατήρητη, αλλά λέει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Το αν τρως πρώτα αυτό που σου αρέσει περισσότερο ή αν το κρατάς για το τέλος.

Πολλοί επιλέγουν να αφήνουν το καλύτερο κομμάτι τελευταίο. Το πιο νόστιμο, το πιο απολαυστικό, αυτό που περιμένουν σαν μικρή ανταμοιβή. Άλλοι δεν αντέχουν. Το τρώνε αμέσως, χωρίς αναμονή, σαν να μην υπάρχει αύριο. Και όμως, αυτή η απλή επιλογή συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, την απόλαυση και το μέλλον.

Τι δείχνει η ψυχολογία για αυτή τη συνήθεια

Η γηροντολόγος και καθηγήτρια στο Cornell College, Corinna Loeckenhoff, ασχολήθηκε με αυτό ακριβώς το μοτίβο συμπεριφοράς. Μέσα από έρευνα σε περίπου 90 άτομα διαφορετικών ηλικιών, προσπάθησε να κατανοήσει πώς οι άνθρωποι διαχειρίζονται την προσμονή και την ανταμοιβή.

Στο πείραμα, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να βάλουν σε σειρά εικόνες με αρνητικό, ουδέτερο και θετικό συναισθηματικό φορτίο. Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά. Οι νεότεροι έτειναν να ξεκινούν με τις αρνητικές εικόνες, ενώ οι μεγαλύτεροι έδειχναν μεγαλύτερη ισορροπία στη σειρά και στη διαχείριση των συναισθημάτων.

Η Loeckenhoff συνέδεσε αυτή τη συμπεριφορά με το φαγητό. Όσοι αφήνουν το αγαπημένο τους κομμάτι για το τέλος φαίνεται να έχουν καλύτερη ικανότητα αναμονής και αυτοελέγχου. Δεν βιάζονται να πάρουν την άμεση απόλαυση, αλλά επιλέγουν να τη ζήσουν στον σωστό χρόνο.

Τα τρία κοινά χαρακτηριστικά

Σύμφωνα με την έρευνα, αυτοί οι άνθρωποι μοιράζονται τρία βασικά στοιχεία. Πρώτον, έχουν πιο μακροπρόθεσμη σκέψη. Τείνουν να βλέπουν τη ζωή σαν διαδρομή και όχι σαν στιγμιαία εμπειρία. Δεύτερον, παρουσιάζουν μεγαλύτερη συναισθηματική ωριμότητα. Μπορούν να διαχειριστούν την επιθυμία χωρίς να υποκύπτουν άμεσα. Και τρίτον, διατηρούν μια αίσθηση νεότητας στο πνεύμα, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.

Αντίθετα, όσοι τρώνε πρώτοι το αγαπημένο τους κομμάτι δείχνουν πιο έντονη προσήλωση στο παρόν. Δεν είναι απαραίτητα αρνητικό. Απλώς ζουν περισσότερο στο τώρα, δίνουν προτεραιότητα στη στιγμιαία απόλαυση και λιγότερο στην αναμονή.

Τελικά, το πιάτο μας λειτουργεί σαν μικρός καθρέφτης. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς ψυχολογικούς όρους. Μια απλή μπουκιά στο τέλος μπορεί να αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που ξέρει να περιμένει και να απολαμβάνει με μέτρο.