Γυναίκα φτιάχνει μόνη της σπίτι στη ζούγκλα του Βιετνάμ: 10 μήνες μετά ζει το όνειρό τη

Χωρίς δρόμους, ρεύμα και σύγχρονες ευκολίες, μια γυναίκα στο Βιετνάμ έχτισε μόνη της ένα σπίτι στη ζούγκλα και άλλαξε τον ορισμό της αυτάρκειας.

Σε μια ορεινή περιοχή του Βιετνάμ, εκεί όπου οι πόλεις μοιάζουν μακρινή ανάμνηση και η φύση επιβάλλει τους δικούς της ρυθμούς, η Trieu Luyen πήρε μια απόφαση που λίγοι τολμούν. Να απομονωθεί πλήρως και να χτίσει με τα χέρια της ένα σπίτι μέσα στη ζούγκλα, χωρίς μηχανήματα, χωρίς σύγχρονα υλικά και χωρίς εξάρτηση από τον πολιτισμό.

Το εγχείρημα ξεκίνησε από το έδαφος. Η υγρασία και οι συνεχείς βροχοπτώσεις της περιοχής έκαναν απαραίτητη μια στιβαρή βάση. Με χώμα, άμμο και τσιμέντο, όλα δουλεμένα χειρωνακτικά, η Trieu Luyen ανύψωσε το έδαφος ώστε η κατοικία να παραμένει σταθερή και προστατευμένη από το νερό. Ήταν η πιο επίπονη φάση. Και ίσως η πιο κρίσιμη.

Μια αρχιτεκτονική που ακούει το περιβάλλον

Ο βασικός σκελετός της κατοικίας κατασκευάστηκε αποκλειστικά από ξύλο. Κορμοί κομμένοι στο χέρι, δεμένοι με παραδοσιακές τεχνικές συναρμογής, χωρίς καρφιά ή βιομηχανικά μεταλλικά στοιχεία. Έτσι, η κατασκευή μπορεί να «αναπνέει» και να προσαρμόζεται στις φυσικές μετακινήσεις του εδάφους, αντέχοντας ανέμους και δυνατές βροχές.

Οι τοίχοι στήθηκαν με ξύλινες σανίδες τοποθετημένες έτσι ώστε να εξασφαλίζουν φυσικό αερισμό και επαρκές φως. Το κεκλιμένο στέγαστρο, με μεγάλες προεξοχές, επιτρέπει στο νερό της βροχής να απομακρύνεται γρήγορα, προστατεύοντας τη δομή και παρατείνοντας τη διάρκεια ζωής της.

Σύμφωνα με τις τοπικές αγροτικές πρακτικές, οι χώροι διαβίωσης είναι διαχωρισμένοι από τις εγκαταστάσεις υγιεινής. Ένα σύστημα απλό, αλλά λειτουργικό, που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της καθημερινότητας χωρίς περιττές πολυτέλειες. Το σπίτι δεν προσπαθεί να νικήσει τη φύση. Συνυπάρχει μαζί της.

Ύστερα από σχεδόν δέκα μήνες συνεχούς εργασίας, το αποτέλεσμα είναι μια μικρή, πλήρως λειτουργική κατοικία. Αυτοσυντηρούμενη, φτιαγμένη από τοπικά υλικά και βασισμένη στη γνώση που περνά από γενιά σε γενιά. Δεν είναι απλώς ένα σπίτι. Είναι μια δήλωση ζωής. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα δέντρα και τη σιωπή, καταλαβαίνεις πως ο πολιτισμός δεν μετριέται πάντα με καλώδια και οθόνες.