Τεστ εγκυμοσύνης με βάτραχο: Οι γυναίκες μάθαιναν αν περίμεναν παιδί μέσω του αμφίβιου

Δεν κάνουμε πλάκα: τη δεκαετία του 1950 έπρεπε να δώσεις ούρα σε έναν βάτραχο για να μάθεις αν ήσουν έγκυος.

Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η διάγνωση της εγκυμοσύνης βασιζόταν σε μια ασυνήθιστη μέθοδο: τη χρήση ζωντανών βατράχων που αντιδρούσαν στις ανθρώπινες ορμόνες.

Αυτή η άγνωστη πτυχή της ιστορίας αναδείχθηκε από την έρευνα της Dr. Ίζαμπελ Ντέιβις για την έκθεση «Fixing Our Broken Planet» του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Τα στοιχεία δείχνουν μια αποτελεσματική, αν και ηθικά αμφιλεγόμενη, χρήση της φύσης για την επίλυση ανθρώπινων προβλημάτων.

Σήμερα, ένα τεστ εγκυμοσύνης ανιχνεύει την ορμόνη HCG μέσα σε λίγα λεπτά στο σπίτι. Στο παρελθόν, η διαδικασία ήταν πολύ πιο περίπλοκη. Τα δείγματα ούρων στέλνονταν ταχυδρομικά σε εργαστήρια και τα αποτελέσματα παραδίδονταν αποκλειστικά στον γιατρό. «Δεν θεωρούνταν σωστό να μαθαίνουν οι ίδιες οι γυναίκες τα αποτελέσματα», εξηγεί η Ντέιβις, καθώς υπήρχε ο φόβος ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε έξαρση των αμβλώσεων.

Είσαι έγκυος: Κάνε το τεστ Hogben με τον βάτραχο

Μεταξύ των δεκαετιών 1930 και 1960, το βασικό εργαλείο για αυτές τις αναλύσεις ήταν ο αφρικανικός βάτραχος Xenopus laevis. Η μέθοδος, γνωστή ως «τεστ Hogben», απαιτούσε την έγχυση του δείγματος ούρων στο πίσω πόδι ενός θηλυκού βατράχου. Εάν η γυναίκα ήταν έγκυος, η ορμόνη HCG προκαλούσε την ωοτοκία του αμφίβιου, το οποίο γεννούσε εκατοντάδες αυγά μέσα σε 24 ώρες.

Ο βάτραχος αυτός προτιμήθηκε από άλλα είδη λόγω του μεγάλου μεγέθους των αυγών του. Επιπλέον, αποτέλεσε σημαντική εξέλιξη σε σχέση με προηγούμενες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν θηλαστικά, όπως ποντίκια. Για να πάρουν το αποτέλεσμα από ένα ποντίκι, οι επιστήμονες έπρεπε να το θανατώσουν και να το ανατομήσουν. Αντίθετα, οι βάτραχοι γεννούσαν τα αυγά εξωτερικά, γεγονός που επέτρεπε την επαναχρησιμοποίησή τους.

Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις του τεστ με τους βατράχους

Παρόλο που η μέθοδος βοήθησε την ιατρική, η μαζική μεταφορά αυτών των ζώων από την Αφρική είχε σοβαρές οικολογικές συνέπειες. Ήδη από τις δεκαετίες του 1930 και 1940, περιβαλλοντολόγοι εξέφραζαν ανησυχίες για την ανεύθυνη υπερσυλλογή τους.

Σήμερα, άγριοι πληθυσμοί αυτού του είδους έχουν αναπτυχθεί σε περιοχές όπως η Ουαλία και η Κεντρική Αμερική. Καθώς επικράτησαν στα νέα τους οικοσυστήματα, κατέλαβαν τους βιότοπους των ενδημικών αμφιβίων και συνέβαλαν στην εξάπλωση θανατηφόρων μυκητιασικών ασθενειών στην άγρια πανίδα.